7 Ocak 2002’de Hazreti Pîr Ahmed Şevk-i Cihân-ı Velî Âlem-i Cemâl’e yürüyünce söylenmiştir.
Vakt-i vuslatında ekmel insana
Mağripten maşrıka her yan ağladı
Gönül yâresine hâzık Lokman’a
Asır-dîde ehl-i irfan ağladı
Hû deyip verince en son nefesi
Türaba meyletti beden kafesi
Şevk-i Cihân olup asrın bilgesi
Göç etti fâniden duyan ağladı
Halvet sarayında Şabânî bağban
Çerkeşî Velî’den yürüyen kârban
Râh-ı aşka erdi nice bin urban
Hürmetine nutk u beyan ağladı
Mülâki olunca o Es’ad Şâha
Akraba kılındı gül yüzlü mâha
Gelir mi âleme böylesi daha
Ravza-i Vahdet’te pîran ağladı
“Men aref” dersini okuttu tamam
İnsanı şerh etti bildirdi makam
Kâdirî yolunda himmeti müdam
Meclis-i irfanda devrân ağladı
Mârifet bahrinin mâhir kaptanı
Nakşibend şehrinin âhir destanı
“Son bahçenin gülü” denen sultanı
Uğurlayan hâlis ihvan ağladı
Âşıklar cem olup namazın kıldı
Bir bulut tabutu içine aldı
“Hay” esmâsı sarıp ukbâya saldı
Hazreti Azîz’e burhan ağladı
Halil Fevzî geçti irşad postuna
Vekîl-i sâdık oldu kutlu Dost’una
Hak Erenler selâm durdu üstüne
Türbe-i pâkinde Nihân ağladı