Emanetin değerini bilmek İMANDANDIR
Sevgili takipçilerim değerli dostlarım gün geçmiyor ki haberlerde gazetelerde bir kadın cinayeti daha duymayalım...Bazı toplumların bilgisizliği eğitimsizliği doğru sandıkları yanlışlarla başlar bütün bu yaşananlar... Eğitim kadında başlar bir kadın bir insani eğitir bir insan da bir nesli yetistirir. İnsan olmanın erdeminin onuruyla yasarız insanı kurtarmak bütün insanlığı kurtarmaya eşdeğerdir.Bir insani öldürmek insanlığı öldürmektir.
Dostu yabanda, düşmanı yakınında ara demis büyüklerimiz... Neden insanin katili hep en yakınları çıkıyor? Ya kocası ya babası veya abisi, sevgilisi, erkek arkadaşı... Kadın olmak suç mu bu toplumda? Bi erkek olmasa kadınlar ne yapacaklarını bilemezler mi? Ölüm her şeyin çaresi mi? Her pisliği ölüm temizlerimi?
Emanetin değerini bilen eli öpülesi babalarımız adam gibi adam abilerimiz, eşimiz dostlarımız var. Selam olsun değer veren güzel insanlara , Selam olsun insan gibi davrananlara....Saygılar Sevgiler iyiki varsınız, hep var olun inşallah...
Kısadan hisse bir genç kızımızın hayata veda acısını dile getirmek istedim. İyiliği için genç kızımıza nasıl sahip çıkmışlar?
Ben öldürmedim kızımı. İntihar etmiş kendisi sabahın seherinde. Ne duyduk, ne de gördük. Anası uyandırayım diye odasına girdiğinde asılı bulmuş öyle. Bizler fakiriz ama hiçbir şeyini de eksik etmedim. Her gün aş pişer bu hanede. Bayramda seyranda giyim kuşam da alırdık. Okumak istedi, ona da yok demedik. İstesem, okutmazdım mesela. Hevesini kırmadım bir baba olarak. Liseyi bitirmesine izin verdim. E daha ne? Nasihatlarım olurdu tabi arada. İyiliği için dövmüşlüğüm de vardır. Severdim kızımı ben. Pek konuşmazdık. Zaten anası vardır, ablası vardır; bir derdi oldu mu onlara söylüyordur. Ben muhafazakarımdır. Namazımda niyazımda bir adamım. Bize uymaz arkadaşlığı olsun, çevresi olsun. Ha gençtir, özentisi olur, ama gereğini yapmak baba olarak bana düşer. Gereği neyse yapmışızdır. Çalışmaya yeltendi bir ara; zaman belli, ne işinde çalışacakmış ki,? Korudum kolladım kızımı ben. Kollamak ne zamandır baskı oluyormuş? Yazısı buymuş nihayetinde, Allah rahmet eylesin…
-Anayım, içim yanıyor….Niye böyle bir şey yaptı bilmiyorum. Ev işi sevmezdi kızım; yemekti, ütüydü gelmezdi elinden. Gözü dışarıda demeyeyim de, olmaz işleri düşünürdü hep. Okuyayım dedi, çalışayım dedi. Nerede okuyacak da nerede çalışacak? Bir ara tuhafiyeye girdi de laf atan olmuş buna. Tamam, ben de dövdüm, ama iyiliği için. İşsizliği mi, düzeni mi ne, protestoya gitmişti bir kere. Babasının da, abisinin de kan beynine sıçradı. Kapanmıştım kızımın üstüne de yine yara bere olmuştu her tarafı. Baskı yapmadım değil, yaptım. Odasından çıkartmadım. Ama niye? Evlensin diye, evini açsın, yuvasını kursun diye. İster miydim sonu böyle olsun? Kaderi böyleymiş, toprağı bol olsun…
-Ben abisiyim. Sonuçta bacımızdır, hayırla anmak gerekir. İçi temizdi, sonra saygılıydı bana. Ama bilirdim ki fikirleri zıttı. Belli etmezdi ama âsiydi. Mahallede, adamın biri bir kediyi tekmeledi diye üstüne yürümüştü adamın bu kız başına. Dövmezdim diyemem, ama iyiliği için yani....
Sevgili takipçilerim çok üzücü ama maalesef bunlar toplumumuzun gerçekleri.
Seni doğuran ananı , dünyaya senden çocuk getiren evlatlarını doğuran Allah’ın emaneti eşini, Kız kardesini, kız arkadasını iyiliği için dövme iyiliği için sev koru cok sev cok guven öyle bir güven ki sana aslaaa yanlış yapamasın. Hata hataya yol açar. İnsan beşer şaşar affetmeyi bilelim... Affetmek erdemliktir. insanların kadınların hayatıyla oynamayalım....Kalın sağlıcakla Meryem Aykan.