Peygamber Efendimiz, hadîs-i şerîflerinde buyurdu ki: “Allaha ve âhırete inanan, komşusunu incitmesin!”
“Komşusu, kötülüğünden emîn olmayan kimse, mümin değildir.”
“Allah’a yemîn ederim ki, bir kimse, kendisi için sevdiği, istediği şeyi, komşusu veya arkadaşı için de sevmedikçe, istemedikçe îmân etmiş olmaz.”
“Kendisinin iyi mi, kötü mü olduğunu anlamak isteyen kimse, sâlih komşularının, kendisi hakkında ne dediklerini öğrensin!
‘İyi’ diyorlarsa, Allah indinde iyi olduğunu anlasın!”
“Allah ve Resûlünü seven, onların da kendisini sevmelerini isteyen, konuşunca doğru söylesin, emânete riâyet etsin ve komşusu ile iyi geçinsin!”
“Namaz kılan, oruç tutan, sadaka veren, fakat dili ile komşularını inciten nice kimseler vardır ki, gidecekleri yer Cehennemdir.”
Yine hadîs-i şerîflerde buyuruldu ki:
“Komşusu aç iken, tok olan mümin değildir.”
“Allah indinde komşuların iyisi, komşularına faydalı olandır.”
“Evinizde pişen yemekten komşunuzun hakkını verin.”
“Sıkıntıya düşen komşusuna yardım edene, sıkıntısını giderene, kıyâmette en kıymetli elbiseler giydirilir.”
Müslümanın, komşusuna herhangi bir zararı dokunmaz; hattâ onun sıkıntılarına da katlanır.
Hadîs-i şerîfte buyuruldu ki:
“Kötü komşunun eziyetlerine ölünceye kadar sabredeni Allah sever.”
İyi komşu, sadece komşularına zarar vermeyen kişi değil, onlardan gelecek zararlara ve sıkıntılara da katlanan kimsedir. Hadîs-i şerîflerde buyuruldu ki:
“Mâlına veya çoluk-çocuğuna zarar verir korkusu ile komşusuna kapısını kapatan, onunla görüşmeyi kesen, mümin değildir.” “Komşunun köpeğini döven, sâhibini incitmiş olur.”
“Kötü komşu, gördüğü iyiliği gizler, kötülüğü de yayar.”