Ben bugün oruçluyum -3

Dünden devam
Ramazan ayı idraki açmak, Kur’an ile insana bağışlanan nimetleri, yeniden hatırlatmak, hayata nüfuz ettirmek ve imanı tazelemek için gelir. Allah’ın üzerimizdeki nimetlerini hatırlamakla daima mükellefizdir: Karanlıklardan aydınlığa çıkarıldığımızı (2/257); bir ateş çukurunun kenarından kurtarıldığımızı (3/103); dosdoğru bir yola kavuşturulduğumuzu (5/16); göklerde ve yerde olan her şeyin hizmetimize verildiğini, gizli ve açık olarak nice nimetin üzerimize yayıldığını (31/20)... Yeryüzünde bulunan her şeyi versek bile gönülleri birleştirmeye güç yetiremeyecekken kalbimize Allah’ın koyduğu ülfet nimetiyle seven ve sevilen olduğumuzu, kalplerimizin kaynaştırılıp kardeşler kılındığımızı (8/63)... Gel gör ki saymaya kalkışsak, anmaya güç yetiremeyeceğimiz (16/18) nimetlere mukabil gaflet içindeyizdir. İşte kendisinde Kur’an indirilen ramazan-ı şerifte, “Allah’ın nimetlerini hatırlayın ki kurtuluşa eresiniz” (7/69) buyruğunca, üzerimizdeki nice nimetin kadrini bu nimetlere sarılarak, hamdin gereğini yerine getirmeye çalışarak teslim ederiz. Hep birlikte nimetleri hatırlamaya, onlarla korunmaya dururuz ve affedilme ümidiyle, yenilenmiş bir imanla aynı duaların içinden geçeriz.
BİRLİKTE OLMAK
Senenin en sıcak günlerinde, Bizans’ın Müslümanlara karşı sevk ettiği orduyu karşılamak üzere Tebük’e doğru yola çıkan Peygamber ordusunda, çeşitli mazeretlerle geride kalanların boşluğu vardı. Allah Resulü (sav), “Hazırlanın ve yola çıkın” buyurduğu hâlde, Peygamber’in sancağı altında bulunmaktan, kardeşleriyle birlik olmaktan başka bir rahatlık onlara haram kılınmışken, neredeydiler? Allah uğrunda bir araya gelen ashap, bu yolda ilerlerken geride kalanları hayretle anıyordu. Allah Resulü ise, “Onları konuşmayı bırakın” demişti. “Eğer onlarda bir hayır varsa Allah onları bize yetiştirir.” Kendisinde hayır olanın yeri, hayırlıların yanıdır. Allah, iman edenleri; hayra çağıran (3/104), hayırda yarışan, her nerede bulunursa bulunsun Allah’ın hayır için bir araya getirdiği (2/148), iyiliği yaymaya, kötülükten alıkoymaya memur, Rablerinin rızasını kazanmak arzusuyla yaşayan (13/22) insanlar için çıkarılmış (seçilmiş) en hayırlı ümmet (3/110) olarak tarif eder. İman edenler ancak ülfet eden, ülfet edilen (Müsned), kendi çağındaki ve kendilerinden önceki kardeşlerine dua eden (59/10), en güzel sözü söyleyen (17/53), kendileri muhtaç olsalar bile ihtiyaç sahiplerini öz nefislerine tercih eden (59/9) en hayırlı topluluktur. Hayırda, iyilikte, doğrulukta sebat eden bu topluluğun dağılıp ayrılmaları (3/103), şeytanın aralarını açmasına göz yummaları (17/53), rekabet ederek birbirlerine düşmeleri, birliklerini zayıflatmaları (8/46) yasaklanmıştır. “Allah’ın elinin üzerlerinde olduğu” (Tirmizî) böyle hayırlı bir cemaatin bir araya gelmesinde, ne makam mevki ne zenginlik ne enaniyet öne çıkabilir ne de gösteriş, kibir, haset, bencillik gibi kötülükler zuhur edebilir. Onların bir araya gelmeleri, etrafında kenetlendikleri inancı, ahlakı, ruhu kuvvetlendirir ve bu kuvvetle güç kazanan imanları; iyiliği yaymakta, hayrı çoğaltmakta onları daha da etkin kılar.
Sürecek