Ozan Arif vatan haini miydi?

Bu kez ben konuşmayacağım. Yatsı’dan sonra elinde bastonu asaya asaya köy odamıza gelen Hüseyin Emmi konuşacak.
“Madem gastede yazıyon ben deyim sen yaz” dedi.
Ne diyecen emmi dedim, hilal bıyıklarını burarak:
“Sürgünler gördü, çile çekti, zorlu bir hayat çekti. İnsan hatası da olabilir sevabı da ama ne olursa olsun ülkücü hareketin efsane ozanıydı. Şimdi yok, adı var. Yarın biz de olmayacağız. Ozan Arif öldü gitti, giderken kabrine bir rahmet okumak zor muydu?” dedi.
Kime diyorsun bunu Hüseyin Emmi dedim; “Ömrümü verdiğim, yolunda öl deyince hala ölmeye hazır olduğum MHP’ye diyorum. Ne Yozgat’ta bir teşkilat mensubu ne genel merkez. Başsağlığı dilemek rahmet okumak zor muydu? Suçu, kabahati ne olursa olsun yaşanmışlıkların hatırına Ozan Arif’e son yolculuğunda rahmet okuyacaklardı, olmadı olmadı olmadı…”
Hüseyin Emmi’nin gözleri dolu dolu oldu ve ağzından şu cümleler çıktı;
“Vatanın bekası için Cumhur İttifakı dedik, amenna, baş tacı. Ama dün AK Parti ile neler yaşadık?
Ozan Arif’le yaşadıklarımız, onun hataları, sözleri dünkü AK Parti’den daha mı kötüydü?
Yaz kara oğlan, bunları da yaz ben buradan deyim orada büyükler dinlesin, yürekleri titresin.
Ölenin davası bu dünyada biter mahşerde başlar. Bunu bil kara oğlan….”