Yozgat'ın en eski berberi

Seyfi Eroğlu 60 yaşında. 1973 yılında çırak olarak başladığı mesleğine 1976 yılında kendi işyerini kurarak Tol Çarşı’da halen faaliyetini sürdürüyor.
“KÖYLÜ ÇOCUĞUYUM”
Ben bir köylü çocuğuyum. O zaman hayalimin ne olduğunu hiç bilemedim. Gelince bu sanata başladım. O zamandan bu tarafa da bu sanatı yürütmeye çalışıyorum.
“KOMŞULUK HAKKI KALMADI”
Eski zaman ile şimdiki zaman arasında çok şeyler değişti. Komşuluk hakkı, birbirlerine hatır gönül kalmadı. Herkes için değil ama şimdi esnaflar selam bile almıyor. Selam verip selam alıp borçlu çıkarım düşünceleri sahip.
“AHİLİK DEMEK BİRLİK BERABERLİK DEMEK”
Ahilik denilince birlik beraberlik geliyor aklıma. O zamanlar da bir sohbet, bağlılık ve tatlılık vardı. İşyerini açmadığında yanındaki komşum bu nerede diye evine çırağını gönderirdi. Adamın bir sıkıntısı mı var, derdi mi var ne var onu öğrenirdik. Ama şimdi öyle şeyler kalmadı. Artık şimdi Seyfi Eroğlu gelmeyip dükkanı kapalı görünce bunun müşterisi bana gelir mi düşüncesi oluştu. Nerde o eski esnaflık.
“ŞİMDİ DAHA KOLAY”
Berberlik şimdi tatlandı. Eskiden daha zordu. Şimdi her şey makinalarla oluyor. Ama yaşımız geçti, tadını alamadık. Berberlik tatlandı. Yaşlanınca bunların hevesi kalmadı. Eskiden saçları havlu ile kurutuyorduk. Leğeni yüzüne tutup öyle yıkıyorduk. Hiçbir şey yoktu.
“ÇIRAK YOK”
Benden sonra bu işi yürütecek devredeceğim kimse yok. Çok çırak ve kalfam oldu. Tabiri caizse o zamanlarda hatıra gönüle çalışan çırağım veya kalfam en az 6-7 sene çalıştı. Bugün çalışmadım diyen öyle. Şimdi de ne çırağım var ne kalfam var. İşyerinin ustası da, çırağı da kalfası da benim.
Gençlerimize tavsiyem güzelce huzurlu, temiz, itinalı, müşterilere güzel davranarak, kanaatkar olarak işlerine sahip çıksınlar. Bir bağkur olmuş 6 bin lira. O esnaflık kolay değil. işyeri kirası var. Çok dürüst çalışacak. Dürüst çalıştığı zaman para kazanır.