Nefsinin ateş gibi yükseldiği anda, dilini sükûta mühürlediğin oldu mu?
Haklı olup da susabilmek her kula nasip olmaz.
Zira kelâm kolaydır ey can,lakin insanın kendi içine düşen harı söndürmesi zordur.
Nice insan vardır ki, bir sözüyle karşısındakini susturur, ama kendi nefsine mağlup yaşar.
Nice insan da vardır ki, sükût eder…
Ve o sessizlikte nefsini terbiye edip hakikate yaklaşır.
Her duyulana cevap vermek marifet değildir.
Marifet; öfke anında taşmayan gönle sahip olabilmektir.
Bil ki bazen sükût bin kelâmdan daha ağırdır.
Ve insan olgunlaştıkça anlar: Her meydan savaş için değildir ve bazı kapılar edep ile geçilir.
Zira hakikat ehli bilir ki; dilin sustuğu yerde Allah konuşmaya başlar..
Hem sonra ey can… İnsan her şeyi çözmek zorunda da değildir.
Bazı yaralar kabuk bağlasın diye, bazı defterler kapanıp toprağa karışsın diye bırakılır.
Çünkü her “neden” insanı hakikate götürmez.
Bazen fazla kurcalanan acı yeniden dirilir.
Oysa hikmet; ölene Fâtiha okuyup, yolu devam edebilmektir.
Ve bil ki ey can… Teslimiyet; elini taşın altına koyup yine de neticeyi zorlamamaktır.
Kul iradesini ortaya koyar…Gayretini eder…Mücadelesini verir…
Lakin her şeyin sonunda, “Ben elimden geleni yaptım…
Gerisini Rabbime bıraktım.” diyebilecek bir gönül olgunluğuna erişmektir.
Zira teslimiyet; vazgeçmek değil, kontrol edemediğin yerde kalbi isyana düşürmemektir.
Alıntı.