Ne garip ne değişken ne tuhaf varlıklarız.
Varlığımızın insan oluşumuzun yaratılanların en yücesi olduğumuzun bile kıymetini bilmiyoruz.
Hani diyoruz ya nasıl bir toplum haline geldik.
Nasıl bu duruma geldik.
Önce bunu içimizde aynanın karşısında sorgulamalıyız..
İçimizde hala bir kişilik varsa tabi..
Nasıl bu hale geldim neden niye diye sormalıyız.
Aç gözlü olduk hiçbir şeye doymuyor hep daha fazlasını istiyoruz.
Birilerinin malına mülküne namusuna gözümüzü diker olduk.
Çocukluktan kalan ruhumuzda hasar bırakan yaraları insanlardan çıkarır olduk onları tamir edip onarmak yerine.
Gücü gücü yetene dedik.
En zayıfı ezer olduk en yükseğe sıçramak için içimizde kalan o hasarlı yarayı ezmekle tamir edeceğimizi sanarak kendimizi kandırarak.
Başkalarında yaralar açarak en yüksektekinin önünde el pençe divan durduk diz çökük ama yükseğe çıkarken en zayıfı ezmiştik şimdi diz çöküyoruz.
Kişiliğimizden karakterimizden ödün vererek insanlığımızı yitirdik.
Kimsenin kimseye güveni yok kimsenin kimseye tahammülü yok.
Kimse kimsenin başarısını alkışlanıyor olmasını zirvede olmasına istemez hale geldi her meyve veren ağacı taşladık hiç kimseyi olduğu gibi kabul etmeyip hep değiştirmeye çalıştık değiştirdik geri sevmekten vazgeçtik.
Yüzüne güldüğümüz insanların arkasına bıçak sapladık en derinine.
Birimiz mutsuzsak hepimiz mutsuz olalım istedik
En yakınlarımızın mutluluğundan beslendik.
Koşana çelme taktık bir daha hiç koşamasın diye.
Garantiye alıp sakat bıraktık bundan gurur duyduk.
Kendi evlatlarımızın anne babalarımızın celladı olduk gözümüzü kırpmadan.
Sosyal medyada maskelerimizi takip hep sahte mutluluklar sahte dostluklar hep özenti hayatlar yaşıyormuş gibi gösterdik.
Bir hayır yapıp bin kişiye duyurduk.
Her konuda bilgi sahibiymişiz her gün bir kitap okuyor bir film izliyor muşuz gibi hep yorum yaptık kaliteli insan değil zir cahildik.
Cahil okumamış yazmamış insana denmez okumamış yazmamış insana fikir sorarsın ben bilmem anlamam der kenara çekilir.
Cahil insan her şeyi bildiğini sanan hiç bir şeyin farkında olmayan insandır.
İnsanları tanımadan önyargılarımızı konuşturduk kalem kırdık hemen.
İçimizdeki egoyu hiç susturmadık hep büyüttük.
Kimseye saygı duymayan fakat zorla saygı edinmeye çalışan insanlar olduk.
Kapıları kapatıp bana dokunmayan yılan bin yaşasın dedik.
Yan komşu açlıktan ölürken.
Doğanın dengesini bozduk.
Hayvanların neslini bitirdik aksesuar kurk yaptık içimizdeki egoyu hep böyle tatmin ettik.
Merhamet acıma duygumuzu yok ettik bencil olduk.
Hep ben merkezli olduk cümlelerimize benle başlayıp benle bitirdik
İnsanları çıkarlarımız doğrultusunda aradık sorduk.
Çıkarımız bitince selam bile vermedik.
Saflığı temizliği bebeklik dönemimizde bıraktık kalplerimizi kirlettik.
Dinin altına gizlendik hep başkalarını suçladık suçlu bizsek eğer abdestimle duruyorum namazımı yeni kıldım diye büyük yeminler ettik. Yaratılanların en yücesi miyiz sizce?
Dipnot: Yozgatlı Çocuklar Üşümesin projemizde projemize büyük destekte bulunan Leman Ayan İlköğretim Okulu’nun bütün ihtiyaçlarını karşılayan Zafer Özışık’a ve hep yanımda olan destekleyen güzel insanlara çok teşekkür ederim. Sağlıklı huzurlu mutlu olun o güzel kalbinizin ekmeğini yiyin...
