Elif Allah dedim, mime Muhammet,

Birine kul oldum, birine ümmet,

Mücrimi bir kulum beklerim himmet,

Bu nefsin elinde ezdirme beni.

Kapına gelmişim yaradan hüda,

Her zaman ismini ederim nida,

Kovma huzurundan eyleme cüda,

Divaneler gibi gezdirme beni.

Dertli bir kulunum nere giderim,

Gece gündüz ah-ı feryat ederim,

Akar çeşmim yaşı bitmez kederim,

Bu tatlı canımdan bezdirme beni.

Yardım et Allah’ım böyle şaşkına,

Hidayet ver çaresize, düşküne,

Medine’de Muhammet’in aşkına,

Narın listesine yazdırma beni.

Kula minnet etmem aşığım sana,

Göster doğru yolu yardım et bana,

Alemi gezerim ben yana yana,

Hicran deryasında yüzdürme beni.

Söz verip sözümde duramaz oldum,

Hakkı hakikati göremez oldum,

Artık hiçbir işe yaramaz oldum,

Göster doğru yolu azdırma beni.

Düşer Mehmet Ali’m ah ile zara,

Açılmış bağrına olunmaz yara,

Etme huzurunda yüzümü kara,

Sorgu potasında süzdürme beni.

ŞAİR ZAMANÎ