Gönül sarayımdan düşen taşları,

Düze düze ben usandım arkadaş,

Gece gündüz gözümdeki yaşları,

Süze süze ben usandım arkadaş.

Felek yollarıma ağları gerdi,

Yükledi sırtıma tükenmez derdi,

Elime bir defter, bir kalem verdi,

Yaza yaza ben usandım arkadaş.

Aşık oldum dile düştüm bir zaman,

Bülbül gibi güle düştüm bir zaman,

Mecnun gibi çöle düştüm bir zaman,

Geze geze ben usandım arkadaş.

Yazan yazmış fermanımı neyleyim,

Tükettiler dermanımı neyleyim,

Savurdular harmanımı neyleyim,

Toza toza ben usandım arkadaş.

Seyyah olup yüce dağlar aşalı,

Yana yana ciğerlerim pişeli,

Aşkın deryasına düştüm düşeli,

Yüze yüze ben usandım arkadaş.

Analar sabırla çocuk büyüdür,

Nenni söyler kucağında uyudur,

Cevr-i cefa bize dipsiz kuyudur,

Gaza gaza ben usandım arkadaş.

ZAMANÎ’yim zaman dolmuş gidiyor,

Tomurcuk güllerim solmuş gidiyor,

Dertler düğüm düğüm olmuş gidiyor,

Çöze çöze ben usandım arkadaş.

ŞAİR ZAMANÎ