Ne söz yetişir yaraya, ne de susmak dindirir içteki sızıyı.
İnsan elinden geleni yapmıştır ama hayat, yine bildiğini okumuştur.
İşte tam o an, çaresizliğin en ağır hali çöker insanın omuzlarına.
Bazen elinden geleni yaptığın halde istediğin şey olmaz.
Gerek olmaması gerektiği için gerek ise Allah istemediği için olmaz.
Allah bazen bazı şeyleri hayatımızdan çıkartır. Bazen şer gibi görünür ama aslında hayırlısı olandır.
Bazen elden bir şey gelmediğinde öğrenir insan; her şeyi kontrol edemeyeceğini, her savaşı kazanamayacağını… Kabul etmek zordur ama olgunlaştırır. Çünkü bazı imtihanlar çözülmek için değil, sabredilmek için gelir.
O anlarda yapılacak tek şey kalır:
Kalbini Allah’a bırakmak, yükü O’na emanet etmek…
Bazen susmak en doğru duadır, beklemek en büyük teslimiyet.
Unutma; elden bir şey gelmediğinde bile, dua hâlâ mümkündür.
Ve bazen en büyük değişim, hiçbir şey yapamadan beklerken başlar.