Yaşadığımız dünya bize her nimeti fazlasıyla sunarken biz bu aç nefisleri nasıl doyuracağız bilememiyorum. İnsanlığı düşünürken hep aklıma Ahmet Şelçuk İlkan'ın o felsefik şiiri gelir takılır aklıma, diyorki üstad;

Ben hayat yumağını
Sustum sabırla ördüm
Oysa kısa ömrümde
Ben ne insanlar gördüm

Gördüm ahlar çekeni
Gördüm boyun bükeni
Bir yanda da her yeri
Cennet sananlar gördüm

İsyanlarım tarifsiz
Acılarım sahipsiz
Şerefini şerefsiz
Ben ne satanlar gördüm

Gördüm sevgiye muhtaç
Gördüm şefkate muhtaç
Gözü doymaz gönlü aç
Ben ne yamyamlar gördüm

Hayat bir çark dişinde
Herkes umut peşinde
İhtiras ateşinde
Ben ne yananlar gördüm

Oh çekilmez yaraya
Kurşun düşmüş araya
Tanrı diye paraya
Ben ne tapanlar gördüm.

Bu sözler ne kadarda güzel anlatmış insani ruh hallerimizi, İnsanın güzelini bulmak gayet zor eğer bulunduğunuzu düşünüyorsanızda sakın kaybetmeyin derim, çünkü çok az görünüyorlar, doğadada sayıları olduk az, tükenmeye yüz tuttular.
Kalitalizimin etkisi olduğunu düşünerek yine bu ülkenin insanın er geç düzeleceğine inanarak sözlerimi noktalamak istiyorum, esas sözü Ahmet Şelçuk çok güzel anlatmış, günlerce konuşulsa, tartışılsa bu kadar iyi yorumlayamazdık.
Mutlu ve sanat dolu bir hafta diliyorum.