Ne zaman hakikate gözlerimi açtım
O güne kadar bütün. bildiğimden kaçtım
Ölüsü varmış gibi gezen yaslı benim
Yarım asırdır içten yanan Aslı benim
Başımda hiç uçmadı,uçmaz Huma kuşu
Tırmandım nasibime düşen dik yokuşu
Gündüz feryad ederek, kuruyan dil benim
Gece sokakta yanan, yalnız kandil benim

Bir tek Allah bilirmiş gönül ağrısını
Dünya duysa ne çıkar, kulun çağrısını
Dikenlerin içinde, biten o gül benim
Yaradan'ın aşkıyla öten bülbül benim
Zaman açmış olsa da sen ile aramı
Geri zaman köreltti kanayan yaramı
Derdin le yollara düşüp ram olan benim
Aşkının hürmetine ikram bulan benim

Boşuna geçirdiğin yarım asıra yan
Selasız sessizce sen değil misin kayan
Sözüne sadık kalıp nefsi aşan benim
Sözümün vebalini bilip şaşan benim
O bozkır yamaçlara ne sevgiler ektim
Çok yoruldum her şeyden ellerimi çektim
Kendi tuzumla beni kavuran ter benim
Herkes şen mutlu yine hali beter benim

Daraldı koca kafes daraldı bu yurdum
Görmeden hayalini kurarak uyurdum
Sanırım tek sana hasret biçare benim
Arayıp bulacak bu derde çare benim
Ben Aras yazdım yakın eyledim ırağı
Gün görmeyen harflerim soğuk ve kırağı
Zevk ile sefa seldir kalacak kum benim
Kara sevdam bâkidir şaşmaz okum benim