Veli de veli gibi olmalıdır.
Saygı, bu ilişkinin temelidir. Öğretmeni dinleyen, anlamaya çalışan, meseleye çözüm odaklı yaklaşan bir veli; çocuğuna farkında olmadan en büyük dersi verir. Çünkü çocuk, anne-babasının öğretmene karşı tutumunu sessizce kaydeder.
Düşünün ki öğretmen, sınıfta bir düzen kurmaya çalışıyor. Öğrenciyi yönlendiriyor, sınır koyuyor. Ancak aynı öğrenci akşam evde “Hocan da fazla abartmış.” cümlesini duyuyorsa, ertesi gün sınıfta artık sadece bir öğrenci yoktur; arkasına velisini almış bir direnç vardır.
O andan itibaren öğretmenin sözü değil, velinin gölgesi konuşur.
Bir başka sahne… Öğretmen, öğrencinin eksiklerini fark edip veliyi bilgilendiriyor. Eğer veli bunu bir eleştiri olarak değil, bir rehberlik olarak görürse; işte o zaman gerçek bir eğitim başlar
Ama “Benim çocuğum yapmaz.” diyerek gerçeğin üzeri örtülürse, kaybedilen sadece bir konu değil, bir fırsattır.
Oysa olması gereken basittir ama değerlidir:
Öğretmen ve veli aynı hedefte buluşmalıdır.
Okula gelen veli, hesap sormak için değil; anlamak ve destek olmak için gelmelidir.
Öğretmeni sorgulayan değil, onunla birlikte çözüm arayan bir duruş sergilemelidir.
En önemlisi de çocuğunun yanında öğretmeni yıpratmamalı, aksine onun emeğini ve değerini hissettirmelidir.
Çünkü öğretmenin itibarı sarsıldığında, eğitimin zemini de sarsılır.
Bugün öğretmenden fedakârlık bekliyoruz, idealist olmasını istiyoruz, hayatlara dokunmasını arzuluyoruz. Ancak aynı ölçüde ona yetki ve saygınlık sunabiliyor muyuz?
Sürekli sorgulanan, değeri azaltılan bir öğretmenin etkisinin zayıflaması kaçınılmazdır.
Oysa güçlü bir eğitim için üç şey şarttır:
Güçlü bir öğretmen duruşu, bilinçli bir veli yaklaşımı ve bu ikisi arasında sarsılmaz bir güven.
Güven varsa, iş birliği vardır.
İş birliği varsa, istikamet vardır.
İstikamet varsa, gelecek vardır.
Sonuç olarak; eğitim sadece bilgi aktarmak değil, insan yetiştirmektir. Ve insan, ancak ortak bir emekle büyür. Öğretmenin emeği, velinin desteği ve öğrencinin gayreti birleştiğinde gerçek anlamda bir gelecek inşa edilir.
Unutmayalım…
Bir çocuk, iki dünyanın arasında büyür: okul ve ev.
Bu iki dünya aynı dili konuştuğunda ise ortaya sadece başarılı bireyler değil, sağlam karakterler çıkar.
Ve her şey, bir duruşla başlar.