Burası Yozgat…

Bizim tabirimizle kış memleketi.

Tamam, eski kışlar yok, adam boyu kar yağmıyor artık, tipi, boran kasıp kavurmuyor, en azından kazma kürek yaktırmıyor.

Amma vekaletin kış kıştır abi.

Bir anda gelir çatar kapıya.

Sonrası…

İşte sonrasını Yozgat’ta düşünmek iç gıcıklıyor.

Nedeni, memleket ahvalinden baktığımızda bitmeyen işlerimiz çıkıyor karşımıza.

Bitmeyen inşaatlar,

Bitmeyen yollar,

Bitmeyen projeler,

Hülasa tüm bunların toplamında bitmesi gereken işler gerçeği kalıyor kucağımızda.

İnşaat yapmakla yapboz oyuncak arasında farkın kalmadığı günümüzde Yozgat’ta neden işler bitmez?

Para?

Yok…

Zaman?

Yok…

Plan?

Biraz ondan da yok!

Müteahhit?

İş yapacak büyük firmalar Yozgat’a gelmiyor.

Bu maddeleri tersten okuyalım: neden büyük firmalar Yozgat’a gelmez.

Bakın kamu yatırımlarında dara düşmüş, yetersiz kalmış, ya da taşeron mağduru olmuş işler çıkar karşınıza.

Sonrası prosedür prosedür prosedür…

Zaman: kış memleketinde zamana karşı yarışırız. Kısıtlıdır her şey. Ancak bazen öyle bir hal alır ki durum, tüm bu gerçekleri çok iyi bildiğimiz halde işler bitmez.

Plan.

Plan; işinin ehli, konusunda uzman, teknik donanıma ziyadesiyle sahip bir ekiple olur.

Yozgat’a yukarıdaki vasıflara haiz insanlar var ancak bir araya getirilmemiş. Parça parçalar. Onun dışında fikir ve liyakat çok fazla dikkate alınmayınca ayaküstü plan ve projeler çıkıyor.

Gelelim en önemli noktaya paraya.

İşte o da yok!

Ya ağlamayı bilmiyor, ya da ağlasak da sesimizi duyuramıyoruz.

Hangisi?

Bu satırları okuyanlar çoktan yanıtını verdi. Ben vermeyim o halde.

Bir gerçek var ki, acilen bu şehrin pozitif ayrımcılığa, dolayısıyla paraya ihtiyacı var.

Yoksa bitmeyen işler elimizde kış kapıya dayandığı bu günlerde halimiz hiç de iç açıcı değil.

Nasıl olsa faturayı vatandaş ödüyor diyen varsa, el vicdan diyorum el vicdan!