Tarihi Roma Hamamı…
Son 3-4 yılda adını sıkça duyurmaya gayret etsek de, eminim 430 bin Yozgatlı’dan en az 200’bini henüz varlığından haberdar değildir.
Ki, Yozgat dışındaki insanların düşünemiyorum bile.
Halbuki tüm tanıtım materyallerini kullanılıyoruz.
Neredeyse 3-4 ayda bir basın-yayın yoluyla haber oluyor.
Ki, Yozgat eski valisi Abdulkadir Yazıcı burayla çok ilgiliydi.
Keza şuan görevde bulunan Yozgat Valisi Kemal Yurtnaç aynı şekilde ilgili.
Sarıkaya Belediye Başkanı Ömer Açıkel için söylenecek söz bulamıyorum.
Göreve geldiği ilk günden bu tarafa imkanlarının da ötesine çıktı.
Nihayet Turizm Haftası’na bu sene Sarıkaya Roma Hamamı’nda başlamaya karar verdik.
Fena mı oldu…
Bir daha ki senelere biraz daha coşkulu bir başlangıç, farklı etkinlik ve tasarımlarla zenginleştirdiğimiz takdirde Sarıkaya Roma Hamamı’nı ön plana çıkarmış oluruz.
Tanıtım farklı bir mesele.
Bir sanatçı yıllarca emek veriyor, ancak bir limon satıcısı söyleyip de sosyal paylaşım ağı üzerinden ses getirince yıllarca emek veren sanatçının varlığı hissediliyor.
Bu işler kısmete bağlı lakin kısmeti de aramalı.
Sarıkaya Roma Hamamı, Yozgat’ın kısmeti..
O kısmeti sahiplenmek, aramak, eşelemek gerekli.
Ki, dün tarihin gölgesinde yapılan etkinlik tam da bu tabire uygundu, eşeledik…
Emeği geçenler sağ olsun.
BU
ÇOCUKLARA
SERVİS
YOK MU?
Yozgat Belediyesi 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı’nda çocukları unutmadı.
Nasrettin Hoca ve Keloğlan tiyatrosu düzenledi. Vaktim olsa inanın ben de gidecektim izlemek için.
Sanatsever belediyeden ince bir düşünce daha.
Sağolsun, varolsun Başkan Kazım Arslan.
Etkinlik özellikle eğitim yılı sonu yaklaşırken çocuklara nefes aldırdı.
Bunun ötesinde bir durum daha var. Çocuklar tiyatroya gelirken yürüyerek geliyor.
Dün onlarca öğrencinin tiyatro salonundan okullarına öğretmenlerinin gözetiminde ancak araçların arasından tehlikeli bir yaya yolculuğu yaptığına şahitlik ettim.
Öyle kalabalıktılar ki, birkaç dakika sürdü öğrencilerin korteji.
Bu çocuklar özel okul öğrencisi olsaydılar servislerle gelir, servislerle giderlerdi.
Ama devlet okulu olunca öğretmenler çoban, çocuklar koyun (Lütfen tabirimi maruz görün) hadi bakalım tabana kuvvet.
Bu günün şartlarında, bu günün Türkiye’sinde, onca araç arasından yürüyerek okullarına ulaşmaya çalışan çocukların tehlikeli yolculuğunu içime sindiremedim.
Çok mu zordu acaba o çocuklara servis tahsis etmek!
Sorumluluk sahiplerine duyurulur. Onlar bizim evlatlarımız, saçlarına rüzgar değse içimiz yanar.