Atam İlyas ağa ve edem Habib bey'den öğrendiğim ilk hitap şekli:
"Ben deme, Biz de" olmuştur! Günümüzde biz Türk milletine dikte edilen, dayatılan "Ben" yada "Bireysellik" kutsaması , güzellemesi oluyor, buda bencil, egoist bir millet olma yolunda bizi hızla uçuruma sürüklüyor.
Ev düğünlerinin demode olduğu, Cenazelerimizin taziye çadır veya musalla taşından öte geçemediği, Hasta ziyaretlerinin yerini sosyal medyadan üzgün emoji ve geçmiş olsun mesajına bıraktığı, Şehid cenazelerimize resmi erkanın görev olarak katıldığı, Mahalle adabının, kültürünün, yardımlaşma ve dayanışmasının kalktığı, yalniz üç beş komşunun kuru selamına indirgendiği, Hiç kimsede arkadaş sayısının bir saf cemaat olmaya yetmediği, Muhabbetlerin hep nerede o eski günler kıvamında geçmesinin bu kahredici yalnızlığın en başta gelen sorumlusu ve baş müsebbibi "BEN Demek, BİZ demeyi unutmaktır".
Yalnızlık: Buhran'dır.
Yalnızlık: Mahpusluktur.
Yalnızlık: Çaresizliktir.
Yalnızlık: Öksüzlüktür.
Yalnızlık: Yetimliktir.
Yalnızlık: İsyandır.
Yalnızlık: Korkaklıktır.
Yalnızlık: Cinayettir.
Ne güzel söylemiş;
Pir Sultan Abdal
"gelin canlar bir olalım
zalime kılıç çalalım
yoksulun hakkın alalım
kula kulluk bitisin artık
bu keşmekeş bitsin artık"
devamı için araştırınız.
Şimdi uzun lafın kısası BEN olmanıza Bir sebep varsa!
BİZ olmaya binlerce sebep var.
Biz olmak, Millet olmak dileğimle!