Kalfa ve çırakken ustam Osman Şenyiğit, bizleri takip eder öyle kendi başınıza hareket edemezsiniz. Bir gün sonra haberi olur. Bizleri Mehmet gönül Ahmet abi ve ben ismini bilmediğim birkaç kardeşim yanında çalışıyoruz. Gece geç saatlere kadar çalışırız. Yoruldun yok, yoruldum diyemezsin gece olur yeni camide oturan Ahmet abiyi her zaman evlere gece götürür. Ve beni eski pazara götürür Mehmet abiyi evine bırakır tuz kaya mahallesine kendi şeker pınarın da evi vardı. Şimdi hangi veli eti senin kemiği benim der hangi usta gece çalışan işçiyi başına gece bir şey gelir diye evine götürür ve bizim evin önüne gelince Abdi ağa hayırlı geceler diye yoldan bağırır. Bu demenin amacı Hüseyin’i getirdim demekti. Bir gün Mehmet abi sinemaya gitmek ister. Biletleri alırlar ama Osman ustayı nasıl ikna edecek plan yapar. Evleri aynı mahallede saat 20:00’a geliyor. 20:30’da sinema başlıyor. Eve giderken büyük caminin önünden geçerken ben, camiye gireyim gelirim der usta. Camiye girer biraz sonra camiden çıkar sinemaya gider o gün Mehmet filmi seyreder usta eve gelir. Yarım saat sonra oğlu Salih Mehmet abinin evine salar anahtarı versin sabah dükkânı babam açacak der evde annesi Salih daha çalışıyorlar eve gelmedi der. Salih gider baba Mehmet abi gelmemiş der. Biraz sonra Mehmet abi eve gelir annesi oğlum usta dükkânın anahtarını istiyor sabah dükkânı kendi açacakmış der. Mehmet abinin sinema burnundan gelmiştir. Sabaha kadar yiyeceği sopayı düşünür. Sabah olur Mehmet abi erkenden gelir bana Hüseyin akşam sinemaya gittim. Usta Salih’i göndermiş anahtarı versin diye. Usta gelir Mehmet akşam nereye gittin de beni ektin, sinemaya gittin değil mi? Der. Mehmet abi inkâr edemez, usta; gittin der.

Gel bakalım buraya bunun cezası ne olmalı deyip iyice bir döver. Şimdi ki gibi şikâyet etmede yok, hele bide babalarımız duysa bide onlar döver yediğimiz sopaların hiçbirini söyleyemezsiniz. Çünkü bir sopa da babadan olmadı anneden yersiniz. Hele sinemaya gittiyseniz işiniz zor, ama ustamızdan Allah razı olsun Allah rahmet eylesin başka yazılarımda da bahsettim bizleri öyle disiplinli yetiştirdiler. Ve şimdi arkalarından rahmet okuyoruz. Çünkü yanında yetişenler hepsi iş adamı oldular toplumda da yerleri olan ve sevilen sayılan insan olarak yetiştik Osman Şenyiğit’e ve kardeşi Ünal Şenyiğit’e tekrar Allahtan rahmet dilerim. Saygılarımı sunarım