Baktım yücelerden devr-i âleme,
Güzelliği gitmiş, yüzü bozulmuş,
Güvenilmez olmuş ben-i âdeme,
Mayası bozulmuş, özü bozulmuş.

Mekânı yok daldan dala konuyor,
Yalancının mumu gibi sönüyor,
Kısa günde kırk şekile dönüyor,
Sohbeti bozulmuş, sözü bozulmuş.

Akıllı çoğalmış, fikir kalmamış,
Edepten hayâdan nasip almamış,
Arayıp da Hakk yolunu bulmamış,
Görmüyor gerçeği gözü bozulmuş.

Bağlar viran olmuş, bülbül ötmüyor,
Dağlar neye küsmüş çiçek bitmiyor,
Artık bacalardan duman tütmüyor,
Ateşi kararmış, közü bozulmuş.

Köylerimiz şehirlere göçtüler,
Yıkıp yıkıp yuvalardan uçtular,
Türkülerden arabeske geçtiler,
Ozanın elinde sazı bozulmuş.

ZAMANÎ dünyada bakmaz harama,
Dermansız derdine derman arama,
Tabipler de derman olmaz yarama,
Sargı tutmaz olmuş bezi bozulmuş.

ŞAİR ZAMANÎ