Manevi iklimi bakımından şüphesiz bereket ve paylaşma adına önemli bir zaman dilimini muhteva ediyor!

Her ne kadar namaz gibi sıradanlaştırmaya, görmezden gelmeye, oruç tutma kavramının içini boşaltmaya çalışsak da her şeye rağmen manevi iklimini hissettiriyor.

Biz istemesek de makam sahibi veriyor, hissettiriyor.

Peki bu Ramazan o Ramazan mı?

Ramazan’a dair sizler de pek çok hikaye ve olay dinlemişinizdir büyüklerinizden.

Yokluk yıllarında ramazan bir başka yaşanırmış!

Ekmeğin ilaç olduğu dönemlerde güneşin daha kızgın, rüzgarın sert, ekmeğe giden yolda emeğin kıymetli olduğu yılları yaşamış büyüklerimiz.

Çalışmayana ekmeğin olmadığı o yıllarda Ramazan’da sabahlara kadar keyfe uykusuz kalıp, akşama kadar keyfe uyumak da yokmuş.

Yani kimse orucu uykuya tutturmuyor, tutturamıyormuş!

Öyle bir lüksü yokmuş insanların tüm zor şartlara rağmen.

Kimi insan da oruçlu iken çalışmanın nimetinden istifade etmek adına gayret gösterirmiş.

Bir kuru ekmek, bir tas çorba ile iftar edilen, lüks tam donanımlı sofralar yerine yokluğu dibine kadar yansıtan sofralar kurulurmuş.

O günlerden bu günlere geliyoruz.

Sofralar lüks, Allah daha çok versin alabildiğince nimetle süslü.

Davetliler senden, benden…

İhtiyaca binaen değil, hatır-gönül ağırlamalarından oluşuyor iftar buluşmaları.

En muhafazakarımız dahi o hatanın girdabındayız.

Ya oruç…

Tutup tutma konusunda çok fazla hassas olduğumuz söylenemez.

Tutanlarımız ise genellikle oruçla değil uykuyla müteşekkil.

Keyfe geç yatıp keyfe uyanamamak.

Sonrası malum, kamu kurumları da dahil çalışanların büyük bölüm orucu uykuya tutturuyor.

Bir bahana lazımdı uyumak için mübarek ramazan ayı bir fırsat oldu.

Peki ya miskinlik ve tembelliğe ne demeli?

Ramazan’da çalışmanın nimet olduğunu insan çalışarak, yorularak, dermandan kesilerek daha çok anlıyor.

O eski Ramazanlar diye hayıflandığımız her an biliyoruz ki eskiyen ramazanlar değil biziz…