Ey Mehmet, neresidir istikamet:
Kızıl Elma’dır gardaş, Kızıl Elma…
Kızıl Elma Ülküsü ile çocuk denilecek çağlarda henüz 12 yaşında tanıştım.
Türk’ün düşündükçe uzaklaşan, uzaklaştıkça cazibesi artan kutlu sevdası.
Ulaşılması gereken hedefin ta kendisi…
Çocuk yaşta Kızıl Elma ülküsünü işlerken dünyamıza, o dünyadan bir cihana bedel Türk olmanın şuuru ile bakıyordum.
Küçük geliyordu cihan, düşüncelerim ve ideallerim karşısında.
Biliyordum ki, henüz atalarımın atının nal sesi ile inliyordu tüm dünya.
O nal sesinde buluyordum kendimi.
Afrin ve Münbiç istikametine sefer eyliyor askerim.
Kutlu bir yolculuk…
Ama yeni değil.
Atalarının dünkü Kızıl Elma Ülküsüne doğru yol alıyor Mehmet’im…
Harekatın başladığı ilk andan itibaren nasılda atmaya başladı kalplerimiz.
Kınında pas tutmuş kılıç misali canlandı duygu dünyamız.
Bir anda Türk’ün Kızıl Elması hayat buldu tarifi olmayan dünyada.
Yavuz’un, Fatih’in, Alparslan’ın fetih ruhu canlanıverdi.
Tankın üzerindeki asker ‘İstikamet neresidir’ sorusuna ‘Kızıl Elma’ dediği an, çocukça dünyamın büyük idealine gittim.
Ne büyük söz ediyormuşuz meğer.
Hangi deli cesaretiydi bize dünyayı dar eden, küçük gösteren.
Biliyorum ki bu gün Türk askeri aynı düşünce dünyası ile yol alıyor hedefe.
Ve ihanet şebekesinin üzerine gök semadaki ordularla yürüyor korkusuzca ve hiç ölmeyecekmiş gibi.
Bayraklarla süsleyelim evlerimizi, iş yerlerimizi, dalga dalga salınsın hilal ve yıldız al rengin üzerinde.
Bir kez daha anladım ki Sevdası Kızıl Elma olmayanın aşkı da yalan oluyor.
Kızıl Elma Ülküsüne yol alan ordumuz Allah’ın izni ile muzaffer olacak.
Onlar, şehitlerin ruhu, anaların duaları ile kurşun geçirmez çelik zırhlarla yol alıyorlar.
Kutlu olsun seferiniz ve Yüce Allah muzaffer kılsın Kızıl Elma Ülküsüne yol alan niyetlerinizi.
“Yiğitler kan döker, bayrak solmaya
Anadolu başlar, vatan olmaya...
Kızılelma’ya hey... Kızılelma’ya!!!
En güzel marşını vurmadan mehter
Ya Allah... Bismillâh... Allahuekber!”.