Hani bazen rastlarız, kimi kitapların başında, ”Bu kitaptaki olayların gerçek kişilerle ilgisi yoktur” yazar ya…
Aksine, benim masallarımdaki tüm kişiler ve yerler gerçek… Sadece adı masal…

Neden büyüklere?... Çünkü bu masallarda geçen yerleri ve kişileri benim yaşımdan beş-on yaş büyük ya da küçük olanlar bilebilir.

Çocuktum, ufacıktım. Top oynamak yerine, salı pazarı günleri Unpazarı’nda tezgah açıp çorap satardım... Tezgahımın uzunluğu neredeyse boyumun iki katı gelirdi. Varın anlayın küçüklüğümü… Bu işi yapmamı rahmetli büyük babam Terzi Salih Usta istemişti.
Sabah erkenden kendi hazır elbiseci dükkanının önüne denk gelecek şekilde, pazarın içinde bir yerlere tezgahımı kurdurur, kendi dükkanından çeşit çeşit çorapları, adetlerini, fiyatlarını listeye dökerek bana verir, “dikkat et, çaldırma” diye öğütleyerek beni tezgahımın başına gönderirdi…

İkindi sonrasına kadar pazara gelenlere, epeyce bir çorap satardım. Boş kaldıkça da, hem paralarımı , hem de çoraplarımı saymayı ihmal etmezdim. Akşama doğru yavaş yavaş pazar dağılır, evli evine, köylü köyüne dönerdi.

Ben de tezgahımı toplar, paraları, çorapları büyükbabama teslim ederdim…

Büyükbabamın dükkanı, Unpazarı’ndan sağ alt çıkışta, Sedefler’in dükkanına çıkan sokağın köşesindeydi. Yanında Jandarma Durak amcanın hazır elbise dükkanı vardı… Bu iki dükkan betonarme olarak yeniden yapıldığında üst katı, Avukat Münir Nuri Sayın ağabeyin yazıhanesiydi. Sağ karşıda da Edip ve Memduh Boztepe'nin manifatura mağazaları vardı…

Yine bir salı pazarı günü, büyükbabamdan çorapları aldım, tezgahımı açtım, akşama kadar satışımı yaptım. Akşam çorapları geri teslim ederken 7 çift çorap eksikti… Bir daha say, bir daha say… Eksik… Büyükbabam soruyor, ”oğlum çaldırdın mı?” Hayır çaldırmadım.
Ama o kadar dikkat ettiğim halde 7 çift çorap eksikti işte… Ve ben çaresizlikten ağlamaya başladım… Kıyamadı rahmetli, tezgahının altından çıkarttı çorapları…
Müşteri kalabalıkken gelmiş arkadan almış...
Maksadı daha uyanık olmam için ders vermekmiş meğer !...
Selam ve sevgilerimle…