Şehrin valisi,
Bakanı,
Milletvekili,
Bilumum yöneticiler “Çalışan bürokrat, çalışan siyasetçi, çalışan vekil profili çizer...”
Çalışandır öncelikle.
İşleyen demir parlar hesabından çalışan siyasetçinin, çalışan bürokratın, çalışan vekilin, çalışan öğretmenin, çalışan memurun getirisi hesap edilir.
İşit edebiyatında ‘çalışan’ vurgusu yapılır.
Fakat uygulamada ‘çalışmayan’ tercih edilir.
Evet evet, yanlış duymadınız.
Çalışan göze batar, çalışana çalışmayanın yükü yüklüner, çalışan daha çok mesai yapar, çalışan daha çok çalışmayanın yükünü omuzlar ve çalışan iç hesaplaşmanın girdabında en ağır faturayı ödemek zorunda kalır.
Öyle şey olur mu demeyin, bal gibi de öyle oluyor.
Uzunca bir süredir yazmak istediğim bir konu bu gün konuştuklarımız.
Neden başta bürokrasi olmak üzere ve özellikle siyasette çalışmayan tercih edilir.
Çalışmayacak, idrak etmeyecek, fikir sahibi olmayacak, mümkünse varlığı ile yokluğu belli belirsiz olacak.
Çalışanın ise mutlaka bir hesabı vardır.
Kötü örnektir.
Şehrin valisi çalışan bürokrat vurgusu yapsın istediği kadar, tabanda çalışmayanın makbul olduğu bir düzen var, üstelik yıllanmış bir düzen (!)
Çalışıyorsa ya üst yöneticisinin yerine taliptir, ya da çalışmayanı rahatsız eden icraatların sahibidir.
Çalışmayanların bir hayli yoğun olduğu bir düzende çalışan sorun teşkil eder haliyle.
Bu gün siyaset neden eksen kayması yaşıyor.
Çalışmayan tercihi yüzünden.
Çalışmayan ve idrak duygularından yoksun olan taban isteniyor.
Böylelikle daha az baş ağrıtır.
Yozgat, maalesef çalışanın daha çok göze battığı, sorun teşkil ettiği bir şehir.
Daha çok ahbap-çavuş ilişkisi hakim olunca bir şehirde çalışanın hali de vahimdir.
Sayın Vali, Sayın Bakan, Sayın Vekiller, istedikleri kadar çalışan vurgusu yapsınlar.
İnanıyorum ki kendi aralarında dahi çalışan olmanın sorununu yaşıyorlardır zaman zaman.
Yozgat’ta eğer alt kadamede bu tür sorunlar yaşanıyorsa bu mesele ne altın sorudur ne de üstün.
Bu mesele genelin sorunudur yaşadığımız şehirde