Ne demişti rahmeti Süleyman Demirel: “Demokrasilerde çare tükenmez…’’ Bir tek ölüme çare bulunmayacağına göre, demek ki her bir olumsuzluğun çaresi var demektir. Herkes birbirine “ne olacak bu memleketin hali’’ sorusuyla hâl hatıra başlamaktadır. Kişiler öncelikle kendilerini düzeltmiş olsalar mesele kendiliğinden hallolacakta ne acıdır, ki konuşmayı baş tacı edip, olumsuzluklarda önce işe kendisinden başlanılması gerektiği düşüncesinden uzak durmaktadırlar… Hangi bilim adamı söylemişti hatırlamıyorum ama sözü şöyleydi: “İnsanlar dünyayı değiştirmek isterler de kendilerini değiştirmeyi HİÇ DÜŞÜNMEZLER…’’ Yöneten ve yönetilenler, israftan kaçınmış olsalar, devlet kesesinde elli milyar dolarlık bir birikim kalır. Yolsuzluk, adam kayırmacılık ortadan kaldırılmış olsa; bir yirmi milyar dolarda oradan gelir, alın size yetmiş milyar dolar… Çare aramak, çaresizliğin ilk ilacıdır, boş konuşmak ise zaman kaybıdır. Dünyada en çok prof nerede diye sorsalar, kesinlikle Türkiye birinci sırayı alır. Bizde kahvehane profları en ön sıradadırlar. O ayağına top değmemiştir, teknik direktörlük taslar, o arabada vitesin yerini bilmez trafik dersi verir, o doktordur, mühendistir, hukukçudur vesselam o her şeydir..! Allah kahvehane proflarından hepimizi korusun.

Not: Bir aylık izin istiyorum. Hem yeni yazdığım kitap için, birazda gezmek yönünde…