Haydi yazalım.

Ne yazalım?

Siyaset, ekonomi, sanat, aktüel, spor haberleri.

Bu haberleri güzel ve anlamlı yazan çok değerli büyüklerim, emsallerim, küçüklerim yani ustalarım var.

Hep biriz aynı gökyüzü altında, aynı şehirde yaşıyoruz.

Bu hafta unutulan veya şimdilerde pek olmayan bir mesleği sizlere müsaadenizle hatırlatmak istiyorum.

Çıraklık; genellikle küçük yaşta, bir zanaat öğrenmek amacıyla bir ustanın yanında çalışan kimse veya bir dükkânda ayak işlerine bakan kişi olarak bilmekteyiz.

Terzilerin, ayakkabı tamircilerinin, sanayi esnafının, bakkalların, berberlerin en fazla ihtiyaç duyduğu eleman türüdür.

Çırak olmanın da tabi ki şartları vardı.

18 yaşını doldurmamış, bünyesi ve sağlık durumunun çalışacağı işe uygun olması en az ilkokul mezunu olması şartları aranırdı.

Ustalığa geçişin ilk basamağı olarak görülen çıraklık önemli ve yayın bir meslekti. İşi mutfağında öğrenmek, pratik kazanmak ustalaşmak tabiki bu yolla daha kolaydı.

Aileye ekonomik yönden azda olsa bir katkı sağlamasının yanında çocuk içinde para kazanma, üretme, topluma faydalı olma duygusunu aşılıyordu.

Ustaya saygı, müşteriyi karşılama ve uğurlama, davranış biçimleri bu meslek ile şekillenirdi.

Bir yaz tatilinde rahmetli Efamlı Osman Amcanın yanında çıraklık yapmıştım.

Ayakkabı satan Osman Amca çok eski ve iyi bir esnaftı. Sattığı ayakkabılara isteğe göre bazen kösele veya altına demir pençe çakardı. Tabi ki ben ve diğer çırak Osman bir şeyler öğrenmek için sürekli Osman Amcayı izlerdik.

İzlediğimizi bilen Osman Amca işlemi daha yavaş yaparak bir nevi bize ders verirdi.

Diğer şehirleri bilmiyorum ama Yozgat’ta ayakkabı alan müşterilerin birçoğu çıraklara bahşiş verirdi. İlk zamanlar çok utanırdım fakat Osman Amcanın oğlu Muammer Abi bunun normal ve iyi bir şey olduğunu anlatınca rahatladım. Belki de müşteriler çırakları teşvik ediyordu. Veya şimdiki terimle motive ediyordu.

Şimdilerde yok olmaya yüz tutmuş birçok meslek bu günlere çıraklar sayesinde gelmiştir. Onlara minnet duygumuz var.

Birçok esnafın çamında eleman aranıyor yazısını görmek mümkün. Çıraklık mesleği bittiği ve yok olduğu için ileriki zamanlarda bu yazıların çoğalacağını tahmin etmek zor olmasa gerek.

Çocuklarımızın sayıları kesinlikle azalmadı bilakis arttı.

Peki, ne oldu çocuklarımıza?

Neden zanaatkârlar veya esnaflar çırak bulamıyor?

Biz galiba çocuklarımızın rahat etmesini istiyoruz.

Oysa en büyük rahatlık üretmekle olur. Unutmayalım ki üretmezsek tükeniriz.

İyi, güzel ve faydalı olan üretimler yapmak temennisiyle hoş kalın hoşça kalın.