GELMEYE YEN VAKİT (2)

Gönül hasret vuslata gelmez oldu gerçek aşk

Nisan yağmurlarını bekliyor kutlu inci

Ulaşınca o güne kalplere dolacak meşk

Kavuşma hayaliyle bulur canda direnci

Yüreğimin aynası bakışlarda ki mana

Karışır duygular da inceden sızar kana

Kullar bahane asıl hasret ruhtur cânâna

Aldatır hoş sedayla nefis denen hileci

Vuslata adım adım yaklaşırken secde de

Müşfik dolu gönüller sızlar ayık gece de

Umuyorum Rabbimden aç ruhuma mai de

İçerken ayetleri sarar bir tatlı sancı

Kurtulursun fitneden bencilce iradeden

Dökersin günahını gram gram bedenden

Alırsın kısmetini aşk denilen bâdeden

Vakit gelir anlarsın dünya han insan hancı

Aras’ım giden ömrün seyrinde alazlandım

Çıktım seyri alemden dinlenip malazlandım

Tövbemde kabul olmuş gibi de talazlandım

Vuslatımı beklerken vakit doldu çok acı