Bu yazım, şimdiki gençlere ders olsun.
Çok zengin bir adamın, servetini boşuna harcayan oğlu vardı. Bu durum zengin adamın hoşuna gitmiyordu.
Delikanlı her akşam beş-on kafadar bulur; oyunlar, eğlenceler ve sofralar kurulur.
Birgün dayanamayan adam dedi ki: “Oğlum! Ne kadar çok dostun var iyice bakıyorum.”
Oğlu itiraz ile babasına dedi ki:
“Öyle fazla dostum yok, nihayet on-oniki. Hepsi de bana bağlı yürekten seviyorlar,
(Senin için bu canım feda olsun) diyorlar.”
“Oğlum; bunca senedir, bir yarım dost edindim!
Az olsun da öz olsun, dedim, bilsen o da kim?
Bilsen oda kim?
Şu köşede eskici baba derler. Yaşlılar onu sever, gençler hürmet ederler. İstersen gel hepsini bir kere deneyelim. Önce senin sevgili dostlarını bilelim. Bir çuvalın içine şu kestiğin koyunu, akşam üzeri koy gel.
Oyna şu oyunu.
Birer birer dolaşıp şöyle de, yavaş yavaş, iyi dost kötü günde belli olur. Arkadaş ben bir cahillik ettim. Şu soysuzu öldürdüm.
Kanlı cesedini de şu çuvala doldurdum. Ne olur bunu alda sabaha kadar sakla. Ne cevap verecekler dinle. Merakla, Delikanlı sırtına alıp dolu çuvalla dolaştı. Kapı kapı gezdi. Mecali kalmadı.
Kapıyı açan dostlar, çuvalı görür görmez yüzüne kapıyorlar. Onu dinler, dinlemez.
Delikanlı durumu babasına anlattı. Babası çuvalı tekrar yükleyip, şimdi git benim dostuma selam söyle. Onada vaziyeti anlat der.
Delikanlı gider anlatır durumunu.
Eskici baba, hemen içeri alır. Çuval ile cesedi bir bahçeye gömdüler.
Hatta üzerinede çiçek çimen ektiler. Delikanlı bunu babasına anlattı. Delikanlı, Babasının öğüdünü iyice aklına yabar.
Eskici ve can dostu arkadaşı ile oradan koyunu çıkarırlar. O gün kendilerine iyi bir ziyafet çekerler. Bu yazımı gençlere ibret olsun diye yazdım.
Arkadaşlarını iyi seçsinler.
Sevgi ve saygılarımla...