Ey bu topraklar için toprağa düşmüş asker!
Gökten ecdâd inerek öpse o pâk alnı değer.
Sana dar gelmeyecek makberi kimler kazsın?
‘Gömelim gel seni tarihe’ desem, sığmazsın.
Ey şehid oğlu şehid, isteme benden makber,
Sana âgûşunu açmış duruyor peygamber.”
Diyor ya Âkif Çanakkale Zaferi’ni anlattığı o kıymetli, mânâ yüklü dizelerinde; ne kadar minnet duysak, hangi en müstesna satırlarla anlatsak azdır bugünlere vesile olan o şanlı kahramanlarımıza…
Çanakkale… Yurdumun her köşesi gibi tarih yatan, tarih kokan en kıymetli şehri. Gidip de görenlerin yüreğinde hüznü, sevinci, coşkuyu, gururu, hayranlığı, şükranı ve minneti en derininden yaşadığı kıymetli belde. Her metrekaresinde altı bin mermiyi barındıracak kadar savaşın en doruklarda yaşandığı cephesi. Kınalı kuzuların ebedî istirahatgâhı.
Çanakkale Savaşı’nda canını, malını, en sevdiklerini geride bırakarak, bir hilâl uğruna cepheye koşan o muhterem Mehmetçiklerimizin aziz hatıralarına yapılan saygısızlıktı bugünkü yazımı kaleme almama sebep. Tarihini bilmeyen, bilmediği gibi sahip de çıkmayan, sırf keyfi uğruna küstahça, tarihi hatıralara saygısızlık eden birkaç kendini bilmeze olan öfkemdi bu satırlara sebep. Geçtiğimiz günlerde, Sultan 2.Abdulhamit döneminde yapılan ve Çanakkale Savaşı’nda da yer alan Orhaniye Tabyası’ndaki paintball rezaleti tarihe olan saygısızlığın en üzücü örneğiydi. Duyduğumuzda yüreğimiz sızladı, içimiz burkuldu, “hiç değilse saygı duyun yahu” çığlıkları atıldı tüm yurtta. Ne kadar kızsak da, kınasak da azdır o kendini bilmezlere. Peki neydi eksik olan tarihe sahip çıkma ve tarihi hatıraları koruma konusunda? Çocuklarımıza bu bilinci aşılarken bir şeyleri yanlış mı yapıyoruz ya da eksik mi kalıyor okullardaki tarih derslerinin amacı. Ben tarihi sevmeyi babamdan öğrendim. Şanslıydım belki de bu konuda. Onun anlattığı tarihî kesitlerle büyüdüm. Yavuz’u, Kanûnî’yi, Battal Gazi’yi onunla tanıdım. Onun, kimi zaman hüzünlü, kimi zaman coşkulu, kimi zaman da gözlerinden yaşlar akarak anlatışında öğrendim tarihe saygıyı. Bitmesin isterdim hep o anlar. Babam, belki bilerek belki de bilmeden gönüllerimize aşılamayı başarmıştı tarihimize sahip çıkmayı ve saygı duymayı. Peki bizler de anlatıyor muyuz tarihimizin şanlı destanlarını yavrularımıza, hissettirebiliyor muyuz o gurur duygusunu, ya da hatıralarına saygı duymayı, onları şükranla, rahmetle, minnetle anmayı öğretebiliyor muyuz? Bir şeyler eksik kalıyor galiba. Çocuklarımıza bu bilinci vermek için elimizden geleni yapmalıyız. Memleketimizdeki tarihî mekânlara ara sıra ziyarete götürmeli, oralarla ilgili bilgileri anlatmalı, tarihin o kokusunu içlerine çekmelerine fırsat vermeliyiz. Hiç değilse tarihine sahip çıkıp, aziz hatıralara saygı duymayı öğretmeliyiz yavrularımıza. Yoksa daha çok yaşarız bu türden rezaletleri.
Bütün şehitlerimizi rahmet ve minnetle anıyoruz. Ruhunuz şâd olsun…