Yakın bir zaman önce dünya tatlısı İlhan Koldemir amcam ziyaretime geldi.
Yaşının etkisi ile yürümekte çok zorlanıyordu, artık o seksen beş yılı geride bırakmış koca bir çınardı. Öğrencilerimle tanıştırdım hoş sohbetler ettiler.
O sahneyi izlerken çok gururlandım, içim içime sığmadı, Ne güzel çocuklarım ve ne güzel amcalarım ustalarım var dedim.
Ben konservatuara gitmeden önce onları dinlerdim, büyük haz alırdım, halada büyük hazlar alıyorum, Anadolu’nun o en nadide tavırlarını onlardan işin özünden duymak bambaşka bir olaydır, mektepli bir hoca için.
İlhan amcamla kahvemizi yudumlarken sohbet arasında birden o derin konuya giriverdi, yine Yozgat için bir hayali bir düşüncesi vardı, bu yaşına rağmen hasta yatağından kalkıp memleket ve sanat için emek gösteren bir usta, dünya tatlısı cici bir amca, uzun uzun sohbet ettik memleketten konuştuk sanattan konuştuk ama adamdan konuşmadık.
İlhan amcam Müsaade istedi bizde misafirimizi uğurladık, O gidince oturup düşünmeye başladım, bizim arabaşımız birde ara ara ortalığı karıştıranlarımız meşhurdu, işte sanat ruhu o ara aralardan uzaklaşmış ve kendi dünyasındaki güzelliği bizlere de yansıtmayı başarmıştı.
Memleketin hali ne olacak diyenlere, İlhan amcayı anlatacağım memleketin halinde bir şey yok, siz tembelsiniz, siz emeklerin celladısınız, siz işe yaramaz dedikodu pınarına azını dayamış riyakarlarsınız.
Emeğin kıymetini bilenler, Sanatı sevenler, Memleketini sevenler kaç yaşında olursa olsun tüm fedakarlıklarını canla başla sergiliyorlar.
Bizim bu memleket kocaman bir ağaç, tomurcuk verse tomurcuklarını kıran kırana, çiçek açsa çiçeklerini yolan yolana, meyve verse ağacını taşlayan taşlayana. Yine en tatlı sözlerle bitireyim hoş kalın, hoşçakalın, İnşallah Sanatla kalın.