İnsanoğlu gençliğine aldanma,
Belin yavaş yavaş bükülse gerek,
Dünyada ebedi kalırım sanma,
Ömür yavaş yavaş çekilse gerek.

Gece gündüz anar mısın Hüda’yı,
Yoksa bu ömrünü edersin zayi,
Gün gelir ki alamazsın gıdayı,
Otuz iki dişin dökülse gerek.

Yel eserken savurursun harmanı,
Dinlemezsin nasihatı, fermanı,
Bulamazsan dertlerine dermanı,
Bu dünya başına yıkılsa gerek.

Giyinip kuşanıp gezersin böyle,
Her şeyi okuyup yazarsın böyle,
Niye doğru yoldan azarsın böyle,
Kör şeytan peşine takılsa gerek.

Bir zamanlar korku nedir bilmedin,
Gençliğinde ipe sapa gelmedin,
Çok günah işledin geri kalmadın,
Gözünün önüne ekilse gerek.

Hakkı, hakikati göremediysen,
Verdiğin sözlerde duramadıysan,
Nefsine bir hesap soramadıysan,
Amel defterine bakılsa gerek.

Bu dünya fanidir kimseye kalmaz,
İnsan ölür amma eseri ölmez,
Amelden gayrisi yanına gelmez,
Mezar taşlarına bakılsa gerek.

ZAMANÎ’yim böyle geçti zamanım,
İçin için yandım çıkmaz dumanım,
Azrail’e hesap verme zamanım,
Bir gün yamacıma dikilse gerek.

ŞAİR ZAMANÎ