Bizim coğrafyamıza özgü bir durum sanırım kadının kadını sorgulaması. Kıyafetine göre, konuşmasına göre, yürüyüşüne, gülüşüne, kısacası aklınıza ne gelirse en çok kadın kadını sorguluyor.

Bir dost meclisinde konuşulmuştu. ‘Kadın dediğin’ diye başlamıştı bir ablamız cümlesine. Yani bizim kadınlarımız bile kendilerine göre bazı kalıplar oluşturmuşlar, canları ne isterse öyle olması gerekiyor bu ‘kadın dediklerinin’.

Bu kadınların birbirilerinden alıp veremedikleri ne inanın ben de anlamıyorum. Giydiği kıyafeti, kilosunu, makyajını, kaşını gözünü burnunu, evini, evlenirken çeyizini. Birbirimizin her şeyini amansızca ve acımasızca eleştiriyoruz. Bir sıkıntı olduğu kesin. Bu sıkıntının da nasıl çözüleceği noktasında sanırım uzmanlara büyük iş düşüyor.

Yine Emine Bulut cinayetine dönüyorum. – bıkmadan usanmadan sürekli dile getireceğim, getireceğim ki unutmayayım, unutmayın. Benim de sizin de hafızalarımızda taze kalsın o çığlıklar-

Bazılarına göre Emine Bulut’un katili iyi yetiştirilmiş olsaydı bu cinayeti işlemezdi. O yüzden oğullarımızı iyi yetiştirmeliyiz. Katılıyorum. Kesinlikle haklılık payı var bu konuda. Evlatlarımızı vicdanlı, merhametli, saygılı ve en çok da sevgi dolu yetiştirmeliyiz.

Bir ablamız dedi ki oğullarımızı iyi yetiştirelim ki kadına değer versinler, şiddet uygulamasınlar, öldürmesinler! Evet haklı. Ancak ben buna tek taraflı olarak bakmıyorum. Sadece oğullarımızı değil, kızlarımızı, hatta en çok kızlarımızı iyi yetiştirelim. Kızlarımız iyi yetişsin, kendini savunabilsin, tek başına ayakları üzerinde durabilsin. Özgür olsun. Özgürlükten kastımı burada anlatmama gerek yok. Kızlarımız okusun, kendini geliştirsin ve dünyayı değiştirsin.

En sevdiğim sözle noktalamak istiyorum ‘Cehaletin en büyük korkusu kadındır. Çünkü kadın öğrenirse çocuklarına da öğretir.’