Kardeşim, İstanbul’da çalışıyor. Hafta sonu olmuş, İstanbul’da Beyazıt Meydanı’nda gezerken yanına bir kadın bir çocuk gelmiş. Yardım topluyor. Kardeş kocam hasta, hastanede yatıyor.
Bizde Trakya’ya gideceğiz. Paramız yok Allah rızası için bir onbeş lira ver, memlekete gidelim demiş.
Kardeşim, ne yapacağını şaşırmış, yirmi lira haftalık alıyor. Kadına üzülmüş ve hemen onbeş lira vermiş. Akşam eve geldiğinde arkadaşlar niçin verdin abi öyle kadınlar herkesten, kendilerini acındırarak para alıyorlar deyince. Bizimki içlenir çünkü haftada yiyeceği parayı hayıra verir.
İki hafta sonra gine Beyazıt Meydanı’na gider, o kadını bulmak için. Evet biraz sonra kadın aşağıdan yukarıya geliyor. Gine aynı kocam hastanede diye geziyor.
Gine kardeşimin yanına yanaşır. Kardeşimde bu anı bekler. Gine abi kocam hastanede bizde Trakya’ya gideceğiz deyince.
Sana onbeş lira getireceğim, param bozuk değil yirmi liranın üstünü ver deyince kadın hemen onbeş lira cebinden çıkarıp kardeşime vermiş.
Kardeşim parayı hemen cebine koymuş.
Kadın ne oluyor. Kardeş paramı versene demiş. Kardeşim, hani onbeş gün evvel aynı hareketle benden onbeş lira aldınya, işte o para geri geldi demiş. Kadın o para haram benden aldın diye karşılık vermiş.
Kardeşim, haram olsaydı onbeş gün sonra geri gelmezdi demiş.
Demekki helal para deyip onbeş gün sonra parasını geri aldı. Çünkü emek karşılığı helal…
Saygılarımla…

ben Güdül Elmahacılı köyünden Tatar’ın Osman Çavuş’un torunuyum. Tatar’ın Osman Çavuş oniki yıl askerlik yapmış. Çanakkale’de düşmanla çarpışmış. Kolundan, omuzundan şarapnel ile yara almış.
İstanbul’da Haydarpaşa Hastanesi’nde yatmış, iyi olunca yine Çanakkale’ye dönmüş. İngiliz ve Fransızlarla çarpışmış. Oniki yıl askerlik yapmış ama kendisine Osman Çavuş dedirtmiş.
Köyde odası olan , o günün şartlarında odada ekmek veren, misafirini kendi horantasından ileri gören, hayıreli olarak bilinen bir insan.
Birgün odaya jandarmalar gelir, misafir olurlar. Amaca seni şubeden çağırıyorlar deyince şaka yapar delikanlılar acaba askerliğimi azmı yaptımda, ondan çağırıyorlar diye takılır.
Sabah erken askerlik şubesinin önüne gider Albay karşılar çah, kahve içtikten sonra amca gözün aydın gazilik maaşın çıktı deyince, Osman Çavuş, komutanım ben askerliğimi Allah rızası için yaptım. Şimdi benbu parayı kabul edersem, Allah’ın rızasını nasıl alayım. Ben bu parayı istemiyorum. Çünkü ben Allah rızasını kazanamam. Bu parayı askerliğe geri bağışlamam lazım. Aslında paraya ihtiyacımız var ama almak istemiyorum deyince komutan kalkar dedemin gözlerinden öper ve şöyle söyler yeniden, savaş olsa yeniden kazanırız, inanıyorum amca Allah razı olsun. Sen bu jestinle bizlere büyük ders verdin. Ellerini öperim der. Dedem, olurmu komutanım diye karşılık verir.
Komutan, sizler gibi babaların elleri öpülür. Bu vatanın temel taşları sizsiniz. Çavuşum sana saygılar sunarım. Allah sizler gibi vatan sevgisi olanlara ihtiyacımız dedikten sonra dedem köye gelir. İşine bakar...