Meriç abi;
Dünyada tanıyıp tanıyabileceğiniz neşesi kahkahası esprileri hayat doluluğu bambaşka bir insandı. Yolda karşılaştığımızda o kadar mutlu olurduk ki uzun uzun sohbet eder sarılırdık. Yüzümde hep bir tebessüm kahkaha birikirdi.
Doyamazdım sohbetine neşesine. Baba dostuydu, çocukluğumu bilirdi. Çocukluğumdan beri çok severdim onu. Lakabı deli Meriç’ti. Babam hep neresini seviyorsun şu delinin diye kızdırırdı beni. Çok sevdim Meriç abimi çocukken benimle oyunlar oynar, yol ortasında halay çekerdi. Utanmadan sıkılmadan omzuna alır döndürür hep güldürürdü. Ama şimdi çok üzdü. Ah Meriç abim vedan çok erken oldu. Daha menemen sözün vardı bana. Çanakkale’ye gel diyordun olur mu sensiz tadı çıkar mı sende bıraktın bizi sende gittin apansız ne iyi insandın. Babaydın, babacandın, dedeydin, dosttun, Atatürkçüydün. Atatürk sevgisi olmayanlara tahammülün yoktu. Cahile eyvallahın yoktu. Kırmazdın kimseyi damarına basmadıkları zaman. Sen gittin göç ettin ya bu dünyadan sanki dünyanın neşesi güzelliği kibarlığı da gitmiş gibi. Hep iyi insanlar mı gider, hep yarım mı bırakırlar bizi. Hikâyeler yarım mı kalır bitmez mi mutlu sonla. Sanki hiç ölmemişsin gibi, çıkıp gelecekmişsin gibi. Buda yaptığın şakalardan biri gibi. Babamla Gumpur Ahmet amcanın orda otururken düğünden kaçıp yanımıza gelmiştin. Düğünler bana göre değil kafa ağrıtıyor dedin. Tellerden atlarken pantolonunu yırttığını göstermiştin. Kahkahalara boğulmuştuk. Şimdi hüzne boğdun bizi. Aileni yıktın. Elif’e, Gülay ablaya sarılamadım. Sarılsam kopamayacağız tüm acımızı dökeceğiz ortaya haykıracağız. Yapamadım. Biliyorum cennetin en güzel yerindesin. Babama çok selam söyle. Biliyoruz ki hep yanımızdasınız. Hiç bırakmazsınız siz bizi. Arkamızda koca dağımız yıkılsa da, bizim güçlü kocaman babalarımız var. Mekanın cennet olsun...
Ethem Amca;
Ölümüyle şoke olduğum insanlardan biri Ethem amca. Dükkânının önünde oturur ağzından hiç düşmezdi sigarası. Selam verirken hafifçe ayağa kalkar utandırırdı beni. Kibarlığı görmüş geçirmişliği, kaliteli esnaflığı, adamlığı dünyaya bedel. Hulusi Kentmen’e benzetirim. Dışı sert içi pamuk gibi. En sevdiğim özelliği hayvan dostu olmasıydı. Bir sürü kedi beslerdi. Dükkanına girdiğimde sinirliydi. Bir gün hayırdır Ethem amca dedim. Benim şişman bir kedim var. Kaç gündür gelmiyor. Hangi lokanta çaldıysa dedi o güldü, biz güldük. Dört yolu sensiz bıraktın. Geçerken dükkanının önünden içim cız ediyor. Damadını kaybettin. Torununa, kızına kol kanat gerdin. Belki de dayanamadı kalbin yaşadıklarına. Gümüşün ustasıydın, adam gibi adamdın gidiyorsunuz bir bir. İçimizi acıtarak, baba kelimesine hasret bırakarak. Şimdi yaz gelecek, bahar gelecek sen o taburende oturur olmayacaksın. Kedilerin olmayacak ayağına dolanan. Sen sayılı esnaflardan biriydin Ethem amcam. Saygılı, misafirperver, elinde meyve yesen çekirdek yesen ikram ederdin. Teşekkürler yemem desem de zorla verirdin. Çay ısmarlayım derdin, gönlün kocamandı. Bir o kadar da yaralı yengem belediyeye işe giderken izne ayrılmıştı. Göremediğinde bile meraklanıp Mükerrem teyzeye sormuştun. Ayşe iyi mi diye. Ne tatlı ne düşünceli adamdın sen. Kabrin nur olsun. hep dualardasın.
Çetin amca; Çetin amca bankalar caddesinin 40 yıllık baharatçısı. Kibar, nazik, İstanbul beyefendisi bütün baharatların tarihini bilirdi. Dükkanına girince baharat kokuları, kahve kokuları birbirine karışırdı.
Devamı yarın