Ecel çekti bizi karlı dağlara,

Gitmiyor kervanım kışa dayandı,

Nasıl düştüm tuzaklara, ağlara,

Bağlandı yollarım taşa dayandı.

Yazıcı oğluydum yazamaz oldum,

Bu nasıl muamma çözemez oldum,

Takdir böyle imiş bozamaz oldum,

Kazalar, belalar başa dayandı.

Düştüğümüz yeri bilen olmadı,

Bizi kurtarmaya gelen olmadı,

Kar altında kaldım bulan olmadı,

Islandı vücudum yaşa dayandı.

Viran oldu benim gönül bağlarım,

Dolaşmıyor kanım, dondu yağlarım,

Acı tatlı geçirdiğim çağlarım,

Hepsi hayal oldu boşa dayandı.

Ansızın geceye döndü gündüzüm,

Çöktü tipi boran görmedi gözüm,

Buz tuttu bedenim soldu gül yüzüm,

Uyanmaz uykuya düşe dayandı.

Ölüm uykusundan kimler uyanır,

Eşim dostum kara yasa boyanır,

Anam bu acıya nasıl dayanır,

Onun yaşı seksen beşe dayandı.

Yaşım elli beşte nihayet buldu,

Ömrüm bu dünyada çileyle doldu,

Servetim, sermayem dürüstlük oldu,

Helal ekmek helal aşa dayandı.

ZAMANÎ bu kadar uzatma sözü,

Duyan ahbapların dayanmaz özü,

Milletin bağrına bıraktın közü,

Gözyaşı kirpiğe kaşa dayandı.

ŞAİR ZAMANÎ