Ben de şu feleğe ümit bağladım,
İşim halden hale döndü ne çare,
Tenhalarda uğrun uğrun ağladım,
Gözyaşlarım sele döndü ne çare.

Hayat bir düzeyde devam etmiyor,
Aklım yetse bile gücüm yetmiyor,
Benim zor günümde gelip gitmiyor,
Ahbaplarım ele döndü ne çare.

Yoldaşlarım hayli uzak kaçtılar,
Dostum deyip sermayeyi seçtiler,
Üstümüze basa basa geçtiler,
Sinem tozlu yola döndü ne çare.

Kâr olur mu yan gelip de yatınca,
Helâl kazancına haram katınca,
Şalgam pazarında cevher satınca,
Geçmez, akçe pula döndü ne çare.

Kader gül demedi nasıl güleyim,
Dostum gel demedi nasıl geleyim,
Gençlik kal demedi nasıl kalayım,
Çabuk solan güle döndü ne çare.

Nerde kaldı dost kıymeti bilenler,
Yalan imiş yüzümüze gülenler,
Bir zamanlar peşimizden gelenler,
Acı poyraz yele döndü ne çare.

Zalim felek gör ki bana neyledi,
Mertleri namerde muhtaç eyledi,
ZAMANÎ bir zaman yazıp söyledi,
Bir divane kula döndü ne çare.

ŞAİR ZAMANÎ