Hep büyüklerimizden okuyun adam olun, okuyun meslek sahibi olun diye güzel nasihatler alırdık.
Bizlerde gücümüzün yettiği kadar okuduk meslek sahibi olduk, babamın ticaretle, aynı zamanda siyasetle uğraşmasında dolayı yaşıtlarıma göre çok daha fazla insan gördüm ve tanıdım. Siyaseti sevmediğimi her fırsatta belirtirim, küçükken içinde çok boğulduk, şimdi ise çok şey değişmedi onun soğukluğunun hala üzerimde olduğunu hissediyorum.
Tabi bu yaşanmış yıllar binlerce insanı tanıma, onlar hakkında yorum yapma, psikolojilerini çözmeye çalışırken empati yapma özelliğimi de geliştirdi. Sözü buraya kadar neden getirdim, derdim yeni nesil üniversite talebelerinin okumak harici hiç bir şey yapamaması, en ufak empati, organizasyon ruhu, edebi yada sanatsal hiç bir özelliklerinin yada uğraşlarının olmaması. İki lafı bir araya getiriyorlar onu da adabıyla beceremiyorlar. Suçlu onlar değil suçlu sistem kullandığımız cep telefonları, izledikleri dizi filmler. Çocukluktan başladı ve onların ruh dünyasını usul usul kendilerine benzetti.
Şuan gidişata bakılırsa onlardan doğanlar daha büyük sorunlarla gelecek. Neler yapılabilir, bu konuda da çok fikrim yok, yarın bunlar doktor olunca derdimizi nasıl anlayacak kendi kişiliklerini bulamadan, öğretmen olunca hangi felsefeyi anlatacaklar, mühendis, mimar olunca nasıl sıradışı eserler düşünüp uygulayacaklar.
Sanırım bunların cevapları bendede yok. Sevgiyle kalın, sanatı aşılayın, sanatsız asla kalmayın, hoşça kalın.