Kime neye göre bir eğitim.
Çocuk denince aklımızdakiler neler acaba. Eğitimle ilgili bir başlayınca o kadar çok şey söyleniyor ki ya da çocuk eğitiminde…
Bilende konuşuyor bilmeyende ortalıkta o kadar kirli bilgi dolaşıyor ki neyin doğru neyin yanlış olduğunu bir türlü çözemiyoruz.
Bunun sonucunda tanınmayan-tanıyamadığımız bir nesil ortaya çıkıyor. Ve şöyle bir hastalık var.
Bizim Zamanımızda diye başlayan cümleler ve ardı kesilmeyen yargılamalar.
Bize ne kazandırıyor çocuklara ne kazandırıyor. Kazandırıyorsa sabaha kadar yargılayalım çocuklarımızı.
Ama kazandırmıyor aksine bir nesli kaybediyoruz geleceğimizi kaybediyoruz.
Peki, biz ne kadar tanıyoruz çocuğumuzu?
Hangi yemeği çok sever, hangi renk elbise giyer, hangi tarz müzik dinler, ne olmak istiyor, hangi arkadaşını çok sever, koyduğumuz hangi kuralları sevmez… ardı kesilmeyen belki bilinen belki bilinmeyen sorular…
Yok oluyoruz aslında biliyor musunuz tanımadığımız bir nesil ortaya çıkıyor. Ortaya çıkartmaya çalıştığımız bizim ye dediğimizi yiyen, giy dediğimizi giyen itaat ettirebileceğimiz bir nesil beklerken (eski zamanlarda ki gibi) hırçın saldırgan bir gençlik bekliyor bizi.
Aileler o kadar hırçınlaşıyor ki kendinden uzaklaştırıyor kötü emelleri olan kişilerin sevdiği bir durum ortaya çıkıyor yalnızlaşan nesli kullanarak her istediğini yaptırabilir bir durum ortaya çıkıyor.
Çocuk çok yönlü her an her zaman değişebilir bir kişidir.
Onun özelliklerini iyi tanımaz isek onu yönetemez yönlendiremezsiniz.
Çocuğumuz tanımadan başlamalıyız yüzleşmeli, bizim sevmediğimiz şeyleri seviyor olabilir.
Tanır isek onu rahatlıkla yönlendirebilir yanlışlardan vazgeçirebiliriz.
Görmediğimiz bilmediğimiz bir şeyi nasıl yok edemez isek çocuklarımızın özelliklerini de tanımadan yanlışlarını (belki bize göre yanlış olanı) ortadan kaldırmayız.
Doğru kime neye göre doğru, her birey ayrı bir dünyadır biz nasıl dünyamıza müdahale de bulunanla mücadele eder isek unutmayın çocuklarımız içinde aynı şeyler geçerlidir.
Dünyalarını oluştururken savaşmak yerine bir tuğlada siz koyun, yıkmayın, yıpratmayın, uzaklaştırmayın…
Çocuğunuzun arkadaşı değil annesi-babası olun…
Onlar arkadaş çok bulurlar ama anne-baba bir tanedir.