Bir Ramazan günü idi.
Okullarda okuyan talebelerin velisiyim.
O zaman mahalle adresi olması lazım. Bende terziyim ya o zaman. Her gelen talebinin velisiyim.
Sanat Enstitüsünde, İmam Hatip ve lisede inanın yirmiyi geçkin talebem var. Ama hepsi de saygılı delikanlılar.
Hata yapanlar, birbirlerini ikaz ediyorlar. Hüseyin abimizi üzecek hareket yapmayalım diye birbirlerini uyarılarlar.
Birgün ramazan olduğu için çocukları yemeğe davet ettim. Yalnız otuz kişi geleceğe yere elli kişi geldi. Kala kaldık.
Bizim hanım şaşırdı.Şu yaptığını beğendin mi, yemekler yetmezse ne olacak? dedi. Korkma bizlerin niyeti halis dedim. Dedim ama biraz sonra komşular camdan bakarken, Emiş Ablam, Abbas amca, aman hanım evde ne varsa Hüseyin’in evine götür der.
Onları gören komşular, börek, tatlı, yemek bizim eve getirirler.
Bizim ev yemeklerle dolar. Herkes bir işin ucundan tutmuştur.
Yemeğimizi yedik.Çokta yemek arttı.
Hanım gördün mü, Allah gönderdi. Misafirlerimizi savdık. O gün gerçekten çok mutlu oldum.
Hem öğrencileri ağırladık hem de komşularımız yardımcı oldu. Komşulara Allah’tan rahmet dilerim.
Sağ olanların ellerinden öperim.
Allah onlardan razı olsun.
Böyle komşular vardı. Böyle komşuluk vardı. Şimdi o komşular, nerde...

Yıl 1973 idi. Dükkanımda ütüyü fişte unutup, gitmişiz. Ütü kızınca masa yanar. Şans birileri görmüş, hemen itfaiyeye haber vermiş. İtfaiye hemen gelmiş ve gece yangını söndürmüş. O günün komşuları Allah onlardan razı olsun. Herkes bir gayret içinde herkes üzgün. Bankalar caddesi ve çarşı esnafı inanın o gün dükkanıma doldular.
Herkes, her yerden temizlik yaptılar. Sonra kirada oturuyorum. Abdullah Yücesan, Ahmet Yücesan, o zaman çarşıda esnaftı. Ahmet abinin annesi Zeliha hanım da öğrenmiş olayları.
Evinde kiracı olarak oturuyo rum. Dükkanda çıkan yangın nedeniyle sıkıntıya düştüm. Ama, Allah dara düşüne yardım ediyor işte.
Zeliha hanım düşünür, nasıl yardımcı oluruz Hüseyin’e diye. Eve geldi.
Bu evin boyasını kim yaptı diye sordu. Ben yaptım abla dedim. O zaman benim evim badana olacak, malzemeleri sana ait boya, evde üç aylık kira verme dedi.
Ben hemen işe koyuldum. Evini pazar günleri boyadım. Kızları ve oğulları anne kime boyattın, ne kadar güzel olmuş dediler.
Ama benim ismimi vermemiş. Birde bizim eve geldi. Hüseyin, yavrum hani sana üç ay otur dedim ya, evin boyasını beğendiler. Yavrum, sen evde 5 ay otur para vermeden dedi. İşte bana yapılan iyilik, yardım desteği.
Eskiden büyükler bu şekilde iyilikler ederlerdi.
Allah rahmet eylesin.
Salıcakla kalın.

Bir gün Çekerek’in Çeltek köyüne halı satmaya gittik. Satış yaparken, bir araba geldi. İçinden askerler indi. Havacı askerleriydi.
Niçin geldiklerini sorduk. Onlarda bizler her yıl geliriz. Burada Çeltek dedemiz var. Her sene gelir, burada kurban keseriz dediler.
Bende ziyaret edeyim dedim arkadaşlara. Çeltek dedeyi ziyaret ettim. Sonra sohbette niçen geldiniz her sene dedim. bu Çeltek dede Kıbrıs çıkarmasında bizlere yardım etti. Bizler pilotuz, çıkarmada bu dedemiz bize yardımda bulundu. Bu dedelerimizin sayesinde ayaktayız. Allah razı olsun. Yeryüzünün aslanları var diye sohbet ettim.
Gelip geçtikçe ziyaret ettim, Çeltek dedeyi.
Allah rahmet eylesin. Şefaatinden mahrum etmesin. O mübarekler, yer altının aslanları emareleri görülmüş.