50 yaşındaki bir ev hanımı,

60 yaşındaki bir anne,

35 yaşındaki bir kadın,

25 yaşındaki bir genç kadın,

18 yaşındaki genç kız,

Çalışma ve İş Kurumu’nun 9 ay süreyle asgari ücretle çalıştıracağı kura çekiminden insan profili ve yaşları.

Kiminin ak saçlı ak sakallı babası, eşi, erkek kardeşi de gelmiş heyecanla kuradan çıkacak isimleri dinliyor.

Adrenalin üst seviyede.

Gözlere bakıyorum, mimiklere, yaş ortalamasına ve beklentiye;

Hakikaten işe, aşa, paraya ihtiyacı olanlar kendini gösteriyor.

Kimin paraya ihtiyacı olmaz ki!

Bakıyorum 60 yaşındaki bir anne, ne için müracaat etmiş (eski ismi ile) İŞKUR’un 9 aylık işine.

(60 yaş farazi bir söylem özellikle kadınlardaki yaş ortalamasının arttığına dikkat çekmek amacıyla kullanıyorum.)

Kamu kurumlarına gittiğinizde bayan çalışanların arttığını görürsünüz.

Kimisi gerçekten ihtiyaçtan kimisi ise devletin kamusal alandaki imkanlarından yararlanmak için düşüyor İŞKUR yoluna.

Ve sonuç, devlet iş buluyor ancak kime?

Verim?

Belirli bir noktadan sonra iş hayra dönüşüyor!

Sosyal devlet, iş bulan devlet, bulduğu işçiyi verimli çalıştıran devlet anlayışı yerle yeksan oluyor.

Çalışma ve İş Kurumu; sürekli eleştirdiğimiz, göz önünde bulunan kurumlardan bir tanesi.

İşimize geldiği zaman bal kaymak gelmediğinde ise tukaka…

Bir yerlerde bir eksik var.

Ama nerede?

Sosyal devlet, balık tutmayı öğreten devlet mantığını işletelim derken kuradan çıkacak asgari ücret işin heyecanı ile salonları dolduran işsiz anneler türettik.

Sosyal devlet oluşturalım derken yardım alan ancak bir müddet sonra yardımlara alışan bir millet türettik.

Nereden, hangi şekilde anlatmalı, nasıl konuşmalı bilemiyorum.

Onurlu, gururlu, çaresizlikten devletin kapısını aşındıran,

Ve yine çaresizlikten İş Kurumunun kapısında iş uman, ekmeğinin derdindeki insanları incitmek istemiyorum.

Bir geçek var onu sormak istiyorum; biz böyle değildik nasıl bu hale geldik?

Söyler misiniz lütfen!