Aşık olan ilham alır pirinden,
Keramet pazara iner sanmayın,
Bir gönülü yaralarsan derinden,
Ağrıları kolay diner sanmayın.

Kalemi alınca ellerimize,
Sahip olmalıyız dillerimize,
Sevgiyle vuralım tellerimize,
Sitemkâr olmayı hüner sanmayın.

Gezmeyelim dağ başında, dumanda,
Yoldaşları koymayalım gümanda,
Kaptan olmayınca bekler limanda,
O gemiye yolcu biner sanmayın.

Dost acı konuşur küsülür mü hiç,
Bindiğimiz dallar kesilir mi hiç,
Böyle deli devre esilir mi hiç,
Pervane tersine döner sanmayın.

Kırmayalım kalbi biz bile bile,
Sanata, kültüre yapılmaz hile,
İtibar olur mu düşersek dile,
Kendinizi ulu çınar sanmayın.

Bizi örnek alsın gelen nesiller,
Asırlar geçse de söylesin diller,
Gönül bağımızda solmasın güller,
Kuru dala bülbül konar sanmayın.

Şair olan yalan yanlış yazar mı?
Ârif olan doğru yoldan azar mı?
Kâmil insan âdâbını bozar mı?
Cahil aşk oduna yanar sanmayın.

ZAMANÎ her yerde eylenip kalmaz,
Dünyayı bir pula verseler almaz,
Nâdân’ın ardından ummana dalmaz,
Nâmerdin adını anar sanmayın.
ŞAİR ZAMANÎ