İhtilal günlerini dinleyerek büyüdüm.
Mamak zindanları, C-5’ler, askeri vesayet, bir ondan bir bundan, sağ-sol, neler neler…
İhtilal ve darbe kavramlarına yabancı değildik çocuk yıllarımızda.
Kimi zaman öyle kahramanlık hikayeleri nakşetti ki büyüklerimiz o günlere gidip, kahramanlar olmak istedik karanlığın anlamını bilmeden.
Bir mum alevi olmaktı bizimkisi.
Bir mum, rüzgara karşı inatla yanan.
Kolay zannettik, bir çırpıda anlatılan hikayeleri aldanıp.
Yaşanmışlıkları dinlemek, dinlerken hayal etmek, hayali ile gaza gelmek.
Yaşayanlara sormalı.
Kışla kokusunu tatmış, o kışlada tatbikata gitmiş insan savaşın ne kadar zor olduğunu anlar.
Savaşın tatbikatı dahi meşakkatli iken asıl muharebe alanında olmanın nelere kazandırıp, neleri kaybettireceğini bilemiyor insan.
İhtilaller, darbeler, 28 Şubat, 15 Temmuz…
Ve adı konulmamış pek çok böl, parçala, dağıt operasyonu.
Her operasyon bu millet üzerinden yapıldı.
Ve bu milletin çocukları hazırlanan senaryonun figüranı oldu.
Bu gün yüksek sesle yıl dönümüne dair tepki ve serzenişlerle dile getirdiğimiz 28 Şubat darbesi de figüranı milletin çocukları olan bir oyun parçası.
Evet, bizler, büyüklerimiz isteyerek/istemeyerek bu oyunun oyuncusu olduk.
Ve bu gün düne bakanların keşkelerini duyuyorum.
Fakat şöyle de bir gerçek çıkıyor karşıma, ‘Benim ihtilalim’, ‘Benim Eylülüm’, ‘Senin 28 Şubat’ın, ‘Senin Eylül’ün kavramları…
Günümüz siyasetinin daha çok benimsediği ‘Benim suçlum, benim mağdurum iyidir’ mantığı, ülkenin üzerinde oynanan ihtilal ve cuntalarda da kendini gösteriyor.
O günleri yaşayan, acı imtihanlardan çıkan büyüklerimiz kendi aralarında ayrışıyor.
Kimi kara eylülleri kabul etmiyor, kimi cuntacı zihniyetin yaşattığı acıları.
Acının insanlık ve millet olabilme adına ortak paye olduğunu idrak etmiyor, edemiyoruz.
28 Şubat’ın her yıl dönümünde Sincan’da yürütülen tanklar gelip hatırıma.
Kara Eylüller de giden canları, dinlediğim gerçeklerin hayali dahi uzak.
Keşke diyorum, büyüklerimiz Eylülleri, 28 Şubatları, darbeci zihniyeti ve oynanan oyunları anlatsaydı çocuklarına.
O gerçeklerle büyüseydik.
15 Temmuz’un 3. Yılı yaklaşırken 28 Şubat’ın yıl dönümünde unutanlardan olmamayı diliyorum.
Zira ‘Unutmak tükenmektir’…