Dostum diyebilmek ne güzel..Umarsızca, düşünmeden, güvenip söyleyerek tüm içtenliğinle içindekileri ve tükenmeden, yeniden çoğalarak onun yüreğindeki gibi bin yürekte, “dostum” diyebilmek bir yüreğe, ne güzel bir tercih...
Dostum...Sımsıcacık bir sevgi akıyor yüreklere dost deyince an be an. Güven akıyor damarların içine. Diyor ki yüreğin: Sarar seni sevgisiyle dostun, bil bunu ve zaman zaman hayatın taşları takıldığında ayağımıza, uzanıp da yatınca boylu boyunca şu kırık dal misali gözlerimiz dostu arar...
Yok dersin, unuttu dersin. Gidersin de kalkıp viran gönlüne, bir çay demleyim dersin kendi hâlince... Kaşığı bulursun da şekeri bulamazsın... Bakarsın ki gelmiş dostun şeker niyetine... Onsuz bir şeyin tadı yok...
Dostum dedikleriniz, hiç ummadığınız anda yanınızda bitiveren bir yağmur bulutu gibidir...O döker içini, siz dinlersiniz; siz söylersiniz, o savrulur ve nihayetsiz bir limanın yolcuları olan bu garip gönüller, bu teselli ile ummana bakıp dudaklarını kıpırdatarak bir şeyler diler.

KESTİM DOST ELİNİ
İnsanı iç sızılarına gark eden dostluğu bıçak gibi kesiyorum.
Yerip de kesmedim ömrüm boyu tek bir dostumu ardından ben oysa.
Artık kesik süte benzedi ilişkileri insanların, uzak durmak gerek.
Şimdi dostluk kine kesti, değişti özelliği de yürekleri ağlattı.
Gel, hadi ben de seni taklit edeyim desem, kesemem, zordur taklidin senin.
Şimdiden sonra sen yanağından kesme alınan şu çocuğun saflığını yitirdin.
Sen sadece pazarlık kesersin hile ile, aldatma ile çünkü özün bozulmuş.
Çocuğu memeden keserler de günlerce ağlar yavrucak, bil hâlim budur.
Özünü kimden aldın bilmem ki yayıktaki ayran gibi kesildin, tatmasın kimse …
Bitti artık örgüm, çık şişimden; kestim bu işi, biten iş, iş olmasa da
Sen hep palavra attın, kestin durdun ve ben safça dinledim seni
Ve artık insanı kandıran dostlukların ipini kesiyorum şu uçurumda!