Bu gün için siyasetten uzak kalalım.

Bir an olsun duraklatalım hayatı.

Sosyal medyayı, ödemeleri, kaygıları, hırsları, sorunları, geçim derdini.

Hayatın bir saniye sonrasının olmayacağını farz edelim.

Ne olur?

Ve bu arada vicdan terazisinden soğuk kış gününün üşüttüğü canlara dönelim yüzümüzü.

Sadece dönmek değil elbette, düşünürken idrak etmek.

Tenimizi üşüten soğuğun vicdanlarımızı yaktığını hissedelim.

Dikkatinizi çekiyor mu, ya da göz ucuyla da olsa baktınız mı Yozgat Belediyesi’nin bilboardlarında şu sıra çok farklı afişler yer alıyor.

Dünyayı paylaştığımız diğer canlıların da üşüyor, acıkıyor olabileceğini?

O afişlerden birindeki şu ifade oldukça manidar:

“Eğer bir yerde sokak hayvanları insanlardan kaçmıyorsa, korkmayın orada güzel insanlar yaşıyordur.”

Sözü tam olarak buraya aktaramamış olabilirim ancak ana fikri bu yönde.

Vicdani bir sorumluluk, insani sorumluluk belediyenin ortaya koyduğu irade.

Bu güne kadar hayvan severlik adı altında akıl almaz çılgınlıklar yapanları gördük.

İnsanı değersizleştirirken sözüm ona sokak hayvanlarını koruduğunu iddia edenler “Sokak Hayvanı” kavramına zarar verdi.

Yozgat sokaklarındaki bu afişler bu güne kadar sözde hayvan severliğin içini dolduran, insanın yüreğini ısıtan, insanlık ve inançlarımızın gereğini hatırlatan türden.

Akşam televizyon karşısına geçip haber izleyebiliyor musunuz?

İki haberden bir tanesi cinayet, vahşet, dehşet…

İnsanların bir birini acımasızca katlettiği, kendi öz kanından olanlara dahi merhamet etmediği bir dünyada sokakta üşüyen, aç kalmış bir canlıya merhamet duygusu ile bakan insan ne güzel insan.

Eğer bir sokak köpeğinin gözlerinde insanlığımızı göremiyorsak vay halimize.

Vicdan o sokak köpeğinin gözlerinde başlayıp orada bitiyor.

Tıpkı o afişte yazdığı gibi bir kez de kendimize soralım, bizim yaşadığımız toplumda sokakta yaşayan canlılar bizden kaçıyor mu?