Şu yalan dünyaya geldim geleli,

Sürüldüm, savruldum toza karıştım,

Eşimi, dostumu bildim bileli,

Mencilis içinde söze karıştım.

Ben de şu feleğe nettim neyledim,

Elimden geldikçe iylik eyledim,

Bazen aşka gelip türkü söyledim,

Arada sırada saza karıştım.

Çok uğraşıp sağa sola koşturdum,

Tatlı sözle gönülleri coşturdum,

Yirmi yaşınaca ben de boş durdum,

Baharı görmeden yaza karıştım.

Bir zaman ağladım, bir zaman güldüm,

Gencecik yaşımda yorulup kaldım,

Bula bula bir incecik iş buldum,

Sağlam iken sakat göze karıştım.

Avcı olup her tarafı dolaştım,

Dereleri geçip dağları aştım,

Avlanmaya yeni yeni alıştım,

Serçe vuramazdım kaza karıştım.

Alışmadım aylak aylak gezmeye,

Hakkım yoktur başkasına kızmaya,

Sonradan başladım şiir yazmaya,

Yunus’un gittiği ize karıştım.

Bile bile harama el sürmedim,

Dostlarımın hatırını kırmadım,

Tomurcuk gül gibi dalda durmadım,

Gazel yaprak oldum güze karıştım.

Gönül ister şad olup da gülmeyi,

Huzurlu yaşayıp murat almayı,

Çok severdim sıcak yerde kalmayı,

Kuzey kutubunda buza karıştım.

Şu yalan dünyada her şeyi tattım,

Pazarında ayaz alıp buz sattım,

Hayırlı işlere elim uzattım,

İylik çorbasında tuza karıştım.

Anladım ki yalan dünya boşumuş,

Az yaşayıp sefa sürmek hoşumuş,

Akibeti can kafeste guşumuş,

Çok yaşadım amma aza karıştım.

ZAMANÎ’yim sözü burada bağlarım,

Ateş düşer ciğerimi dağlarım,

Fıkrat gelir bazı bazı ağlarım,

Derdim elli iken yüze karıştım.

ŞAİR ZAMANÎ