Atalarımız yazmış hikayesini.
Yaşayarak yazılmış...
Yeri, mekanı, kahramanları belli.
Yozgat’ta...
Hayaline hasret duyduğumuz o siyah beyaz yıllar.
Köylüsü, kentlisi, mahallelisi, mezrada yaşayanı...
Kışın soğuk günlerinde paylaşmanın kıvamına erişiyordu o günün büyükleri.
O büyükler hikayemizin kahramanları.
Yokluğun bir avuç una mahkum edildiği zaman dilimi.
Bu gün ise keyfe keder buluşmaların ikramı.
Arabaşı, kimine göre ara aşı.
Adı ne olursa olsun, ortaya çıkış hikayesi yokluk yıllarına dayanıyor.
Bir avuç unla tutturulan kıvam, bir tavuk ya da tavşan etine pişirilen çorba.
Kışın soğuk günlerinde en sıcak ikram.
Malum, Yozgat’ta kar toprağa düşdüğünde arabaşı mevsimi de başlıyor.
Aslında arabaşı bir yöresel lezzet olmanın yanı sıra, bir birine gitmeyen, kapısını açmayan, yüzüne bakmayın, haset, fesat tüm duyguların bertaraf edilmesine vesile.
Samimiyetsiziz demiyorum lakin olmasa dahi aynı hamura kaşık sallamak da güzel.
Yüz yüze baktırıyor insanları.
Kalp kalbe dokunmasa da göz göze temas ediyor.
Arabaşıya dair bir kaç kelam etmek gerekirse kuru sıkı olmasın, bir bilenden fikir alayım istedim.
Arabaşı bir öğün yemeği değil miş aslıda.
Eskiden av etiyle yapılırdı ancak şimdi tavuk baş lezzeti.
Sadece soğuk havalarda yenmesinin de sebebi var elbette.
Hem geçmişten gelenek bir kültür hem de hamurunun soğuk havada kıvama gelmesi.
Fakat yaz sıcağında buz dolabı marifeti ile lezzeti yakalamaya çalışanlarımız da yok değil.
Mevsimler insan ömrü gibi.
Arabaşı dahi tutmuyorsa yaz sıcağında, kışı beklemek gerekiyor.
Kışı kış gibi yaşarken yaza hazır olmalı.
Arabaşı mevsiminde yazı konuşmaktansa kışın soğuk günlerinde biraz üşümek, sonrasında ısınmak en güzeli.
Kış aslında yokluğun hikayesini tekrar ettiğimiz bir mevsim.
Bir arabaşı sofrasındaysanız eğer o yılları hissederek yaşayın anı.