Ey nefis! Sabrın ile öfkenin arasında tutuşup yanma. Bil ki sabır, yüreğinde gölge veren bir ağaç oldukça öfken, onun yanında unutulmaya yüz tutacaktır. Hırsını dizginlemeyi öğrenemediğin sürece daha çok gözyaşı dökeceksin. Dönüp de geri baktığında attığın adımlara, gözü dönmüşlüğün ıstırabı ile hıçkırıklarını görmek istemiyorsan yüreğini temizle.
Ey kalp! Yok edemedin mi hâlâ elinle uzattığını almayan insanların gözlerindeki kini? Demek ki çözüm, vermekte değil; önce kalpler kaynaşmalı gözler buluşmalı sevgi ile. Eller, uzatılanı sevgi tasında sunulunca alırmış.
Sırtındaki yükten öfleyen insan! Bilir misin, o yük senin sınavındır. Her of deyişinde sana daha ağır gelir yükün. Bak, senden daha nice yük taşıyan insanın yüzüne. Sabır, çiçek açmış; tahammül, ödülünü vermiş. De ki bana bu sınavı geçmek istiyorum; deyim sana: Yüreğini temizle!

Gönül Dilinden Hasbıhal

-Bu şiirimi sana adadım can. –

Geceler ağardı; sen ben olmuşken.
Rahmetler yağardı; sen can olmuşken.

Şavkına mest, yıldız; sen mah olmuşken.
Oldu gece, gündüz; sen can olmuşken.

Yakamoz, ar etti; sen saz olmuşken.
Hazan, firar etti; sen can olmuşken.

Kabuk, bayram etti; sen öz olmuşken.
Çiçekler, ram etti; sen can olmuşken.

Yürek coşageldi, sen yar olmuşken.
Damla, gülegeldi; sen can olmuşken.

Zümrütler sarardı; sen nar olmuşken.
Ak zülüf karardı; sen can olmuşken.

Alev, boyun büktü, sen har olmuşken,
Duman, başın dikti; sen can olmuşken.

Zaman, dile geldi; sen dem olmuşken.
Bahar, güle geldi; sen can olmuşken.

Ruh, şimale kaydı; sen nur olmuşken.
Âlem beni saydı; sen can olmuşken.

Tırnak, toprağı eşti; sen kök olmuşken.
Serabın güle eşti; sen can olmuşken.