Düşmeye görsün insan.

Düşmeye görsün makamdan,

Düşmeye görsün servetten,

Ve dahi düşmeye görsün sağlıktan…

Bir anda yerle yeksan oluyor,

Bir yandan devlet bir yandan toplum yapısı; düşmüş, kalkmaya mecali olmayan insana hayatı dar ediyor.

Nefes yollarını kesiyor,

Ve peşine yaftalar yaftalar.

Yozgat’ta da oluyor bu tür durumlar.

Allah insanı gördüğünden geri koymasın diye bir söz vardır ya, bu gün servet yarın yok…

Bugün sağlık yarın hastalık, dert, tasa…

Ya da bir felaket, yangın bir anda alıp götürüyor veren güç.

Meslek hayatımda varken yok, yokken var olanları, içine düştükleri varlık ve yokluk ahvalini bir şekilde tahlil etme imkanım oldu.

Şehrin akil adamları, önderleri kavramları üzerinden konuya devam edelim isterseniz.

Düşmeye gör dedik ya, düştüğünüz de çok da yanınıza gelen, giden, ne haldesiniz diyenlerin sayısı bir anda azalır.

Suyu çekilmiş göl misali, zeminle yüz yüze kalırsınız.

Hani etrafınızdakiler, hani dostlar, sizi kapıda karşılayan banka müdürleri?

Bir dünya gerçeği, ne yaparsınız yapın sonuç çok fazla değişmiyor.

Şartlar ve devlet düzeni düşene kucak açmıyor, desteklemiyor ise şehrin akil adamları, üncülerine iş düşüyor.

Adına hayırsever demiyorum bir şehrin, toplumun öncüsü olmak hayırseverliğin de ötesinde.

Size el uzatıyor, sizi sahipleniyor, bittim, öldüm, kaldım dediğiniz anda bir yudum su, bir tebessüm, bir selam, bir el uzatıyor ise ne ala.

Şehrin öncüsü, abisi, akil insanı olmak önemli.

Yozgat’ta son dönemde sağlığını, mirasını, işini kaybeden ve sahipsiz kalan insan profillerine şahit oldukça şehrin ağabeylerinin önemini çok daha iyi anlama imkanım oldu.

Babamın ‘Olandan zarar gelmez’ sözünü yaşım ilerledikçe çok daha iyi anlamaya başladım.

Bu şehrin abilerini, hayırseverlerini Allah çoğalsın.

Onlar çoğaldıkça düşenlere el uzatanların sayısı da çoğalacak.

Allah düşürmesin ama yaşıyorsak başımıza gelebileceklerin de farkında olmak zorundayız.

Düşünce değil ayakta iken hatırlamak gerektiğini hatırlatmak istedim acizane.