Güdülelmahacılı Köyü’ne bir misafir gelir. Köyün ortasında çeşmeye varır. İlk önce atını sular. Ondan sonra kendim içeyim der. Atı suyunu içer ama atı bağlayacak yer bulmaz. Oradan bir delikanlı geçer. Misafir delikanlıyı çağırır : ‘Arkadaş şu atın başını tut da şuradan bir su içeyim’ der.

Delikanlı: ‘Hayır ben at başını tutmam çünkü ben muhtarın oğluyum. Muhtar oğlu hiç at başı tutar mı ?’ der.

Misafir: ‘Gel şu atın başını tut da yine muhtarın oğlu ol arkadaş, şuradan suyumu içeceğim’ der.

Yine Güdülelmahacılı’da seçim var. Seçimde köylü arkadaşlardan bir muhtarın yanında aza olur amma havasından geçilmez. ‘ Birinci aza oldum avrat bundan sonra bana hizmet edeceksiniz’ der ve evinin köşesine oturur. Arkasında halı yastık oturduğu minder yün minder. Avrat su getir, avrat çay getir, avrat yemek getir diyerek kadıncağızı yorar. Kadın helkeleri alır. Suyağı der köyün ortasında çeşmeye varı ama sıra var çeşmede. Oradaki kadınlara yalvarır. ‘ Ben suyumu alıp gideyim. Bizim herif büyük adam oldu. Köşede oturuyor. Sadece emrediyor. Getir götür. Yıldım anam yıldım’ der.

Çeşme başındaki kadınlar : ‘Ne büyük adamı abla o da nerden çıktı ? ’ diye sorarlar..

Kadın: ‘Duymadınız mı ? benim herif bu köye birinci aza oldu. Aman bacılar sizler herifinizi aday falan etmeyin, büyük adamların karısı olmak büyük sorunmuş. Allah şehir avratlarına yardım etsin. Ben yoruldum onlar ne çekiyor Allah onlara yardım etsin’ der.

Oradaki komşular gülüşürler: ‘Hakikaten işin zor abla Allah senin de yardımcın olsun’ derler.