İbrâhim Havvâs hazretleri Bağdat’ta yaşayıp, Rey şehrinde vefat etti. Bir gün biri sordu ki: “İmanın esası nedir?” O kişiye baktı.
“Bu, anlatmakla olmaz. Yaşamakla olur. Ben Mekke’ye gidiyorum. Sen de gel. Yolda cevâbını öğrenirsin” buyurdu. Adam “peki” dedi.
Ve birlikte yola çıktılar... Yemekleri gâipten geliyordu... Derken önlerine bir “çöl” çıktı.
Bu çölde ilerlerken karşıdan bir “atlı” gelip İbrâhim Havvâs hazretlerinin önünde durdu.
“Selâmün aleyküm!”

“Aleyküm selâm!”
İkisi bir şeyler konuştular. Sonra o atlı kişi uzaklaştı. Adamcağız merakla sordu: “Efendim, bu hâl nedir?” “Sorduğun suâllerin cevâbıdır.”
“Bağışlayın efendim, hiçbir şey anlamadım.” Şöyle anlattı: “O zât, Hızır Aleyhisselâm’dı. ‘Ben de sizinle geleyim mi?’ dedi.
Kabul etmedim. O da ‘pekâlâ’ deyip geri gitti.” Adam şaşkındı! Sordu hemen: “Aman efendim! Hızır gibi bir nîmeti neden kabul etmediniz?”
Buyurdu ki: “Kabul etseydim Rabbime îtimadımın ve tevekkülümün azalacağından korktum! Şöyle ki; Hazret-i Hızır’a güvenerek kalbim rahat olur, Rabbime tevekkülüm bozulabi lirdi.”

Salat ve selam sana ey nebi. Sana hasret peygamberi diyorum. Çünkü hasretin en iyisini sen bilirsin. Daha doğmadan babasızlığa. Henüz çocukken annesizliğe.
Filizken dedesizliğe hasrettin. Ey Yüce nebi hasretin enh iyisini sen bilirsin. Erkamın evinde hürriyete İşkenceye uğrayan taze ümmete. İki Ömer’den birisine hasrettin.
Sen Mekke’de Haşim’dendin. Ama Beytullah’a hasrettin. Sızlayan Bilal’in yaralarına. Sümeyye’nin ilk şahadetine. Binbir acıyı tadan dünya yiğitlerinin.
İşkence izlerinden, sızan kanına hasrettin. Ey Yüce Resul hasretin en iyisini sen bilirsin. Habeşistan’a gönderdiğin kahramanlara Necaşiye Allah vardır diyen Cafer’e.
Hicret’te yaralanan kullara. Yatağına yatan Allah’ın aslanlarına. Bir örümcek bir güvercin korurken.
En sadık dostla mağarada sen hasrettin peygamberim. Ey Kainatın efendisi!. Sen ümmetine hasrettin.
Hemde çöl sıcağı kavururken. Her müslümanın acısı sendin. Her müslümanın canı sana feda idi. Ensar bağrına basmışken seni.
Sen doğduğun topraklara hasrettin. Ey yüce peygamber, hasretin en iyisini sen bilirsin. Ve hüzün yılları başlamıştı ey Nebi.
Berdin aslanlarına hasrettin. Cennetin köşklerine gönderdiğin. Uhud kahramanlarına hasrettin.

Kılıç, mızrak darbesinden paramparça. Kefeni yetmeyp hurma lifleriyle örttüğün. Şehit öğretmen Musab’a hasrettin. Ve hendek muharebesinde açlığa,
Taş bağlamış midelerin tokluğuna. Ey varlığımızın sebebi, hasreti en iyi sen bilirsin. Hemde öyle iyi bilirsin ki, Medine devletinde. Mekke’den esen Beytullah kokusuna.
Hezimete uğrayan müşrik ordusunun canhiraş kaçışında değil. Fevç fevç imana gelmelerine hasrettin.