Yaprakların dökülmesi ile başlıyor her şey.
Sanki bir şeyler sessiz sedasız göçüp gidiyor.
Ömür misali…
Dün olanlarla bu gün olmayanların hikayesi mesela.
Bu gün dünya bir ömrün tükenişi, yok oluşu, inzivaya çekilişini canlandıran film artisti gibi.
Bir anda sarardı yeşil.
Ve bir anda kurudu toprak.
Tohuma neşe veren güneş, göçüp gitti Yozgat’ım gibi.
Soğuk…
Üşütmüyor sadece, titretiyor da.
Titremek üşümekten ibaret mi?
Kendine gelmek için de titremeli insan çoğu zaman.
Soğuk, yüzünü göstermeye başladığı bu günlerde beyaz taneleri bekler oldu düşüncelerimiz.
Daha kalın sarılıyoruz kıyafetlere hayata ve sevdiklerimize sarılamadığımı kadar.
Ya da tam tersi, sadece bir kazak, bir mont, bir kışlık ayakkabı ile ısınacağız düşüncesindeyiz.
Duygular açıkta iken beden sarılsa ne yazar?
Soğuk…
Evet, bedeni sarıp sarmalamak yetmiyor bu kış gününde.
Düşünceler, duygu dünyamız…
Üşüyorsa orada bir yerde, onu sarıp, sarmalayacak, çekip çevirecek bir kalın duygu, bir şefkatli fikir, bir merhamet abidesi kelimeler manzumesi yok ise.
Ya da karanlık bakıyorsa beynimiz her olaya.
Umutsuzluk tohumları bu kış da yeşermeye başlamışsa.
Daha çok üşümez miyiz!
Evet, üşümek güzel.
Doğal olanı bu mevsimi yaşamaksa bedeni üşümek en anlamlısı.
Duygu dünyamızı ısıtmak mümkün mü güneş en kızgın alevleri salsa dahi üzerimize.
Üşüyen, yalnızlıktan, unutulmuşluktan, unutmuşluktan titreyen duygu dünyamız ısınır mı?
Isınmaz.
Bu mevsim öyle bir mevsim.
Bedeni titretirken, beyni üşüten bir mevsim (olmalı).
Düşünmek için.
Kendimizi olmasa da, balkona konacak küçük serçeyi, kapıdan geçecek bir kediciği, bir sokak köpeğini.
Ya da bir sıcak çorba ile paylaşma duygularına gark olacağımız komşumuz Hatice Teyze’yi, Ahmet Amca’yı ve dahalarını.
Sahi sizin kışınız soğuk mu oralarda, üşüyor mu duygu dünyanız, var mı bir titreme.
Çok zor değil ısınmak, birazını yapın yarıdakilerin, ya da aynanın karşısına geçip bir tebessüm edin, hiç olmazsa kendinizden esirgemeyen sizdeki beni…
Biraz olsun ısının, ısınalım hadi…